استراتژی ترجیحی طراحی بناهای میان‌افزا در بافت‌های تاریخی از دیدگاه متخصصان معماری، شهرسازی و مرمت

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد مهندسی معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، قزوین، ایران.

2 استادیار معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، قزوین، ایران

چکیده

هسته‌های تاریخی شهرها به‌عنوان میراث فرهنگی و اجتماعی هر جامعه‌ای شناخته می‌شوند، اما فرسودگی و تخریب ناشی از گذر زمان و حذف تدریجی و یا تغییر عملکرد برخی بناها در بافت‌های تاریخی نیاز به توسعه‌های درون‌بافتی و طراحی بناهای میان‌افزا را مطرح می‌سازد. این توسعه‌ها در صورتی‌که ناموزون، بدون توجه به زمینه و به گونه‌ای شتابزده صورت پذیرد، منجربه ناهماهنگی و مخدوش شدن بافت قدیم می‌شود. استیون سمز1، استاد دانشگاه و معمار و طراح پروژه‌های گوناگون حفاظتی و ساختمانی در آمریکا چهار راهکار برجسته طراحان در برخورد با زمینه‌های تاریخی را تکرار عین به عین زمینه، مداخله خلاقانه در سبک، ارجاع انتزاعی و مخالفت عمدی با زمینه معرفی می‌کند. هدف از این پژوهش بررسی استراتژی ترجیحی متخصصان معماری شهرسازی و مرمت برای طراحی بناهای میان‌افزا در بافت‌های تاریخی از میان چهار راهکار مطرح شده توسط سمز می‌باشد، شناخت دیدگاه‌های ترجیحی متخصصان و مقایسه آن با دیدگاه‌های شهروندان و کشف شباهت‌ها و تفاوت‌های میان دیدگاه‌های این دو گروه می‌تواند راهنمای متخصصان در طراحی‎های میان‌افزای آینده باشد. روش به‌کار گرفته شده در این پژوهش پیمایشی است و در دو مرحله صورت گرفته است. همچنین اطلاعات به دو طریق مطالعات اسنادی و میدانی (پرسشنامه) جمع‌آوری شده است. جامعه آماری این تحقیق را 120 نفر از متخصصان این سه رشته تشکیل می‌دهند. نتایج به‌دست آمده نشان می‌دهد که معماران راهکار مخالفت عمدی با زمینه و شهرسازان و متخصصان مرمت، راهکار تکرار عین به عین زمینه را به‌عنوان استراتژی ترجیحی طراحی بناهای میان‌افزا در بافت‌های تاریخی برمی‌گزینند. همچنین مهم‌ترین خصیصه طراحی از دیدگاه متخصصان معماری، ایجاد نوآوری و پیچیدگی در زمینه و از دیدگاه متخصصان شهرسازی و مرمت، دلپذیر و خوشایند بودن در زمینه می‌باشد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Preferential Strategies in Designing Historical Textures’ Infill Buildings from the Perspective of the Architecture, Urban Engineering, Restoration and Repair Experts

نویسندگان [English]

  • Shokoufeh Sadat Naeeni 1
  • Jamal Al-Din Soheili 2
1 M.A. of Architectural, Faculty of Architecture and Urban Planning, Islamic Azad University, Qazvin Branch, Qazvin, Iran.
2 Assistant Professor of Architecture, Faculty of Architecture and Urban Planning, Qazvin Branch, Islamic Azad University, Qazvin, Iran
چکیده [English]

The historical core of the cities are recognized as the cultural and social heritage of every society but the depreciation and destruction resulting from the passage of time and the gradual elimination and/or change of performance in some of the buildings in the historical context posit the need for intra-contextual development and designing of the infill buildings. If carried out in an unbalanced manner, without paying attention to the backgrounds and in a hasty pace, these developments would lead to inconsistency and disorder in the old texture. Steven Semes, a university professor and architecture and designer of the various conservational and building projects in the US, introduces four prominent solutions for the designer upon confrontation with the historical backgrounds. They are literal replication of the context, invention within style, abstract reference and intentional opposition to the background. The present study aimed at the investigation of the preferential strategy of the urban engineering and restoration experts for designing infill buildings in historical context based on the four solutions posited by Semes. The recognition of the experts’ preferential perspectives and comparison of them with the citizens’ perspectives and discovery of the similarities and differences between the perspectives of these two groups can guide the experts in the designing of the future infills. Use has been made herein of survey research method that is implemented in two stages. Moreover, the information has been collected based on two methods, namely documentary research and field observation (questionnaire). The study population of the present study was comprised of 120 experts from the three abovementioned fields of study. The obtained results were indicative of the idea that the architects chose intentional opposition to the context and the urban engineers and restoration specialists selected the literal replication of the context as their preferential strategy for the designing of the infill buildings in the historical context. Furthermore, the most important feature of the designing, as viewed by the architectural experts, was the creation of innovation and complexity in the context; urban engineering and restoration specialists found pleasantness in context as the most significant designing property.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Infill Buildings
  • Historical context
  • Steven Semes
  • Experts’ Preferential Strategy

Davis, M. (2003). Design in the Historic Environment. Building Conservation.

Elish, A.M. (1994). Contextualism in Architecture: a Comprative Study of Environmental Perception. The University of Michigan, 63-75.

Falconer, M., & Frank, J. (1990). Sufficiency of Infrastructure Capacity for Infill Development. Journal of Urban Planning and Development, 116(3).

Farahza, N. (2011). Infill Buildings Facilitate the Presence of New Structures in Old Texture. Second International Conference on Architecture & Structure, Faculty of Fine Arts, Tehran University, Iran.

Ghadiri, B. (2007). New Structures in Historical Environments. Tehran: Office of Cultural Studies.

Gifford, R., & Hine, D.W. (2002). Why Architects and Layperson Judge Building Differently: Cognitive Properties and Physical Base. Journal of Architecture and Planning Resaerch, 19(2), 131-154.

Groat, L.N. (1992). A Study of Perception of Contextual Fit in Architecture. In: DousAmedeo et al. (Eds.), Procedings of the 14th Annual Environmental Design Research Association and Practice, EDRA, University of Nebraska- Lincolnpp. 160-161.

Khademi, M., & Alipour, R. (2011). Infill Structures Influence on Stimulating of Development in Worn-out Urban Tissues. Journal of Landscape, 14, 80- 83.

Pakzad, J. (2010). An Intellectual History of Urbanism. Tehran: Armanshahr.

Rafieian, M., Barati, N., & Aram, M. (2010). Measuring Developing Capacity of Unused Spaces in Qazvins City Center, with Emphasising on Infill Buildings Development.Approach. Scientific Journal of Honar University, 5, 45- 61.

Reis, L., & Dias Lay, M.C. (2010). Internal and External Aesthetic of Housing Estates. Environmental and Behavior, SAGE Publication, 42.

Semes, W. (2009). The Future of the Past: A Conservation Ethic for Architecture. Urbonism, and Historic Preservervation. Available at WWW.North Company. 21/05/2015, 163-178.

Shah Teymouri, Y., & Mazaherian, H. (2012). Design Guidelines for New Constructions in Historic Context. HONAR-HA-YE-ZIBA MEMARI- VA- SHAHRSAZI, 17(4), 29-40.

Sotoude, H., & Wan Mohd Zakri, W.A. (2013). Evaluation of Fitness of Design in Urban Historical Context: From the Perspective of Residents. Frontiers of Architectural Research, 2, 85- 93.

Sotoude, H., & Wan Mond Zakri, W.A. (2012). Affected Variables on Successful in Fill Design in Urban Historic Context. Arts and Design Studies, 3, 7-12.

Tylor, N. (2006). Historic Preservation: a Introduction to Its History. Principles and Practice. 3rd Edition. Available at WWW.Norton, Co. 21/05/2015.