دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 13 31 2020 08 22 A Critique of Engineering Discourse Intervention in Historical Kurit Dam, Tabas, Iran (Explanation of Engineering Discourse Approach to the Historical Building) نقدی بر مداخلات گفتمان مهندسی در سد تاریخی کریت- طبس (تبیین رویکرد گفتمان مهندسی به بناهای تاریخی) 19 29 113256 10.22034/aaud.2020.113256 FA احمد امین پور استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران صابر اسدی دکتری مرمت بناها و بافت‌های تاریخی، دانشکده حفاظت و مرمت، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران پریسا سادات باشتنی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران Journal Article 2018 05 15 This research concerns how engineering discourse deals with the historical buildings. To clarify the subject, a case study has been analysed that was followed by a lot of discussions: A project to increase the exploitation of the Kurit River in Tabas1. The present research seeks a more accurate reading of how the engineering practice deals with historical buildings, though inquiring how engineering discourse reacted to this historical dam and what its reasons were. Such an approach have not been addressed in previous research, as neither conservation nor particularly engineering discourses have considered the decision-making process and its outcomes and failures. This main questions of the present study are whether these failures are caused by personal or organizational mistakes or can be tracked in dominant principals of the engineering method in dealing with the concept of conservation; and how such failures could be diminished by redefining some principals. The present study is carried out based on the historical discourse analysis by Ruth Wodak2, and using case study, i.e. the engineering discourse interventions in the historical Kurit dam are analysed and discussed in details. This research aims to propose a model for the engineering discourse to deal with the historical structures, on the basis of recognizing the problem-solving process in this discourse and it also tries to modify this process by entering the concept of heritage value related to various aspects of a historical building, which is in the conservation discourse, in engineering discourse. Through such a regard, the decision-making process in the engineering discourse will be modified in a way that its outcomes can preserve the values and different aspects of authenticity of buildings. موضوع پژوهش حاضر نحوه مواجهه گفتمان مهندسی با بناهای تاریخی است. برای درک بهتر موضوع، به بررسی و تحلیل این روند پرداخته شده است که بحث‌های زیادی در پی داشت: پروژه افزایش بهره‌وری از رودخانه کریت در طبس. این پژوهش، در پی واکاوی چگونگی و دلایل تصمیم‌گیری گفتمان مهندسی درباره سد تاریخی کریت بوده تا از این طریق، به خوانشی دقیق‌تر از شیوه عمل مهندسی در برخورد با بناهای تاریخی دست یافت. در پژوهش‌های صورت گرفته، تاکنون از این وجه به مسئله نپرداخته شده است و روند رسیدن به نتیجه و نارسایی‌های آن مورد توجه هیچ یک از دو گفتمان حفاظت و مهندسی، به‌خصوص مهندسی، نبوده است. پژوهش حاضر در پاسخ به این پرسش است که آیا این نارسایی‌ها تنها در اثر اشتباهات فردی یا سازمانی است یا می‌توان آن را در اصول حاکم بر روش مهندسی، در مواجهه با مقوله حفاظت، ردگیری کرد و چگونه می‌توان، با بازتعریف برخی اصول، مانع بروز چنین نارسایی‌هایی شد. روش‌شناسی پژوهش، بر پایه تحلیل گفتمان تاریخی با بهره‌گیری از روش مطالعات موردی، یعنی بررسی نحوه مداخلات گفتمان مهندسی در سد تاریخی کریت می‌باشد. پژوهش حاضر، در پی ارائه مدلی از نحوه مواجهه مهندسی با بناهای تاریخی، بر پایه شناخت روند حل مسئله در این گفتمان بوده و سعی براین امر داشته که، برای اصلاح این روند، مفهوم ارزش میراثی مرتبط با وجوه مختلف بنای تاریخی را از گفتمان حفاظت به این حوزه وارد شود. در نتیجه این مدل، می‌توان روند تصمیم‌گیری گفتمان مهندسی را، درباره بناهای تاریخی، به نحوی اصلاح کرد که تصمیمات اتخاذ شده پاسبان ارزش‌ها و وجوه مختلف اصالت بناها باشند https://www.armanshahrjournal.com/article_113256_cba2161ef9703e24983a7bcc1306562c.pdf