دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 18 52 2025 11 22 Qualitative Components of Residential Building Façade Design Based on Behavioral Analysis of Children’s Mental Images in Historical Fabrics مؤلفه‌های کیفی طراحی نمای ساختمان‌های مسکونی مبتنی بر رفتارشناسی انگاره‌های ذهنی کودک در بافت‌های تاریخی 17 39 232555 10.22034/aaud.2025.434172.2854 FA سحر مدح خان کارشناسی ارشد معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. احمد دانائی‌‌نیا دانشیار گروه مرمت، دانشکده حفاظت و مرمت، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0001-9344-1398 Journal Article 2024 01 05 In contemporary urban architecture, particularly within historical fabrics, the biological needs of children—as one of the most sensitive social groups—are often overlooked. This study addresses the existing research gap concerning the qualitative aspects of residential façades from the perspective of children’s mental images. The main objective is to extract the visual components influencing façade design from the perspective of this age group and to explain their relationship with residential sustainability in historical contexts, thereby enhancing the vitality of these areas. By adopting a mixed qualitative–quantitative methodological approach, the research seeks to answer the question: What qualitative indicators define the design of a child-centered residential complex, with emphasis on their mental images of the façade? In the qualitative phase, drawings by 82 children aged 7 to 12 depicting their ideal façade (in the Dar al-Ziyafeh neighborhood of Isfahan) were analyzed using theoretical foundations and the opinions of behavioral specialists. In the quantitative phase, a questionnaire based on the patterns extracted from the drawings was evaluated by 97 expert architects. Statistical analyses conducted with SPSS and PLS identified two main groups of components: tangible and intangible. The results reveal that children’s shared mental images can be utilized as guiding criteria in façade design. This approach not only contributes to creating child-friendly spaces but also directly supports the enhancement and continuity of habitation within valuable historical fabrics. در معماری شهری معاصر، به‌ویژه در بافت‌های تاریخی، نیازهای زیستی کودکان به‌عنوان یکی از حساس‌ترین گروه‌های اجتماعی، غالباً مغفول می‌ماند. این پژوهش شکاف تحقیقاتی موجود در زمینه «وجوه کیفی نمای مسکونی از منظر انگاره‌های ذهنی کودکان» را هدف قرار داده است. هدف اصلی، استخراج مؤلفه‌های بصری تأثیرگذار در طراحی نما از دیدگاه این گروه سنی و تبیین ارتباط آن با پایداری سکونت در بافت‌های تاریخی، به‌منظور افزایش پویایی این عرصه‌هاست. پژوهش با اتخاذ یک رویکرد روش‌شناختی آمیخته کیفی و کمی، در پی پاسخ به این پرسش است که شاخص‌های کیفی در طراحی یک مجموعه مسکونی کودک‌‌محور، با تأکید بر انگاره‌های ذهنی آن‌ها از نما چیست. در فاز کیفی، نقاشی‌های ۸۲ کودک ۷ تا ۱۲ ساله از نمای ایده‌آل خود (در محله دارالضیافه اصفهان) با بهره‌گیری از مبانی نظری و نظر متخصصان رفتارشناسی تحلیل شد. در فاز کمی، پرسش‌نامه‌ای مبتنی بر الگوهای مستخرج از نقاشی‌ها، توسط ۹۷ معمار متخصص ارزیابی شد. تحلیل‌های آماری که توسط نرم‌‌افزارهای تخصصی SPSS و PLS انجام شد منجر به شناسایی دو گروه اصلی از مؤلفه‌های «ملموس» و «ناملموس» گردید. نتیجه‌ نشان می‌دهد که در فرآیند طراحی نما، انگاره‌های ذهنی مشترک میان کودکان، قابلیت به‌کارگیری به‌عنوان معیارهای راهنما را دارد. این رویکرد نه‌تنها به خلق فضاهای دوستدار کودک می‌انجامد، بلکه به‌طور مستقیم به تقویت و استمرار سکونت در بافت‌های ارزشمند تاریخی کمک می‌کند. https://www.armanshahrjournal.com/article_232555_88e69dbd0be250bca8e5ac07d127b269.pdf