دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 18 53 2026 02 20 Applying Users' Preferences as an Approach to Improve the Quality of Coastal Walkways (Case Study: Coastal City of Bandar Ganaveh) کاربست ترجیحات کاربران در راستای ارتقاء کیفیت پیاده‌‌راه‌‌های ساحلی، مورد مطالعاتی: شهر ساحلی بندرگناوه 67 86 243937 10.22034/aaud.2026.473831.2912 FA سها صیادی کارشناسی ارشد معماری منظر، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران. 0009-0009-0816-6084 مهدی خاکزند دانشیار گروه معماری منظر، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0001-9390-3433 محسن فیضی استاد گروه معماری منظر، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران. Journal Article 2024 08 17 The expansion of urban areas and the spread of coastal cities along the water’s edge have led to significant social and environmental issues in these regions. As a result, creating coastal walkways that serve as a connection between urban spaces and the natural elements of the shoreline, based on user priorities and preferences (Space users), seems essential. The goal is to create an environment that maximizes social interaction while encouraging public participation in the environmental aspects of the coastline.This study aims to identify and rank the social and environmental factors that improve the quality of coastal walkways, ultimately enhancing users' environmental experiences. The research is qualitative, employing a descriptive-analytical and survey-based approach. Data collection involved both foundational information from library sources, articles, and journals, as well as a questionnaire designed using the semantic differential technique in a dual-pair format. A total of 120 questionnaires were used for data analysis, and the results were ranked using SPSS software with one-sample t-tests, Friedman tests, and component response percentages. According to the findings, soundscape, water quality, and beach quality ranked first among environmental factors, followed by vegetation and climatic comfort in second place, and coastal pollution control in third. From a social perspective, the highest-ranked factors based on user preferences were physical elements (such as spatial fluidity and flexibility, space and function separation, accessibility, urban furniture quality, and the sense of space) and recreational elements (such as water sports and beach play areas). Cultural elements (like local music spaces and beach festivals) and safety and security (including nighttime scenery and appropriate lighting) ranked second, while service-commercial spaces were ranked third. گسترش پدیده شهر و شهرنشینی و در پی آن رشد افقی شهرهای ساحلی در لبه آب، سبب بروز پیامدهای ناگوار در ابعاد اجتماعی و زیست‌‌محیطی در فضای شهرهای ساحلی شده است، به گونه‌‌ای که در بسیاری از موارد، افت کیفیت فضاهای ساحلی و کاهش حضورپذیری کاربران در این عرصه را به دنبال داشته ‌‌است. در این میان، پیاده‌راه‌های ساحلی به‌عنوان مرز اتصال‌دهنده فضای شهری و بستر طبیعی ساحل، نقش به‌سزایی در ارتقاء کیفیت تجربه فضایی، تعاملات اجتماعی و پاسخ‌گویی به نیازها و ترجیحات کاربران ایفا می‌کند. با این حال، عدم انطباق کیفی این فضاها با مؤلفه‌های مؤثر بر تجربه حضور کاربران، یکی از چالش‌های اساسی در شهرهای ساحلی به‌شمار می‌رود. پژوهش حاضر با ماهیتی ارزیابانه- تحلیلی، به شناسایی و رتبه‌بندی مؤلفه‌ها و شاخص‌های اجتماعی و زیست‌محیطی مؤثر بر کیفیت پیاده‌راه‌های ساحلی، بر پایه ترجیحات محیطی کاربران، پرداخته است. این پژوهش از نوع ترکیبی (کیفی- کمی) و به روش پیمایشی است. گردآوری داده‌ها از طریق مطالعات اسنادی، طراحی و تحلیل 120 پرسش‌نامه با استفاده از تکنیک افتراق معنایی (زوج‌صفتی) انجام پذیرفته‌‌ است. به منظور تحلیل داده‌ها، از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های تی‌‌-یک ‌‌‌نمونه‌ای، فریدمن و درصد پاسخ‌دهی کاربران استفاده شده ‌‌است. براساس نتایج به‌دست آمده، مؤلفه‌های منظر صوت، کنترل و مدیریت آب‌های سطحی، کیفیت آب و سیالیت و انعطاف‌پذیری فضایی در اولویت‌های نخست ترجیحات کاربران قرار دارد. همچنین تمایل بیش‌تر کاربران به فعالیت‌های جمعی و گروهی، اهمیت همنشینی مناسب فضاهای مکث، نشست و حرکت، به همراه کیفیت مبلمان شهری و فعالیت‌های فرهنگی– تفریحی را در ارتقاء تعاملات اجتماعی برجسته می‌سازد. از طرفی پراکندگی فعالیت‌‌های تفریحی- گردشگری و خدماتی در طول پیاده‌‌راه نیز سبب ایجاد تنوع و عدم یکنواختی در طول مسیر پیاده می‌‌گردد. نتایج حاصل از این پژوهش می‌تواند به‌عنوان مبنایی جهت استخراج اولویت‌ها و چارچوب تصمیم‌گیری طراحی در سامان‌دهی پیاده‌راه‌های ساحلی و افزایش حضورپذیری در نوارهای ساحلی مورد استفاده قرار گیرد. https://www.armanshahrjournal.com/article_243937_a04d99bf6eaf9309e13e0b359f7368e2.pdf