دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 07 11 Determining the Effects of Flexibility Types on the Functional Adaptability of Municipal Service Complex During Crisis Management تبیین تأثیرات گونه‌‌های انعطاف‌‌پذیری بر تطابق عملکردی مجتمع خدمات شهری به هنگام مدیریت بحران 1 15 187685 10.22034/aaud.2024.362734.2718 FA نیکتا شریفی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. نیلوفر نیک قدم دانشیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0003-0723-7396 Journal Article 2024 07 11 Taking catastrophic repercussions of an earthquake into consideration, the city of Tehran suffers from some critical issues such as being located on several active faults, having critical seismic records, hosting densified population, lack of preparedness for crisis management, absence of modern technological advancements, and also the idle status of crisis management premises in normal situation. This paper tends to adapt two different functions at a single premise before and after the earthquake, by applying the flexibility principle to mitigate the immediate consequences of the disaster. The present study aims to reduce the negative impacts of the crisis and diminish the state of confusion and indecision for injured people after the earthquake by providing essential spaces in a district of Tehran. The article is applied research in terms of objective and is a mixed-method study in the descriptive-analytical category with a grounding (survey) type. The theoretical data are collected through library investigation methods and then analyzed through coding techniques and converted to codes that can be qualitatively assessed. Once the theoretical framework of conducted studies is obtained, the structured Delphi method is used based on the survey from experts to prioritize the effect of flexibility-coded indexes on the functional adaptability of municipal service complex during earthquake crisis management. Eventually, the different categories of flexibility were prioritized concerning their impact on the space of the complex. The results indicate that the most effective flexibility types are related to expandability, modular system based on the modular design networks’ adaptation, multi-functionality, movable walls, flexible furniture, and movable openings and shells, respectively. Furthermore, the highest amount of the impact of various flexibility categories on the complex’s space is related to structural, physical, spatial, and visual changes respectively. با توجه به سابقه زلزله و گسل‌‌های فعال متعدد در تهران، همچنین معضلات تراکم جمعیتی و نداشتن آمادگی برای وقوع بحران، عدم بهره‌‌گیری از فناوری‌‌های روز دنیا و از طرف دیگر بلااستفاده بودن پایگاه‌‌های بحران و نداشتن کاربری در زمان‌‌های عادی، این پژوهش بر آن است که با  به‌کارگیری اصل انعطاف‌‌پذیری، دو کاربری مختلف را در زمان قبل از بحران و بعد از آن در فضایی ثابت تطبیق دهد تا بتواند با بهره‌‌مندی از روشی کارآمد، عواقب بحران زلزله را بلافاصله پس از آن، کاهش دهد. هدف این پژوهش کاهش اثرات و عواقب و سردرگرمی و بلاتکلیفی افراد آسیب‌دیده پس از زلزله با تأمین فضاهای لازم در منطقه‌‌ای از شهر تهران است. پژوهش حاضر از نظر هدف یک پژوهش کاربردی است و در دسته پژوهش‌‌های آمیخته و به صورت توصیفی- تحلیلی قرار دارد و از نوع زمینه‌یابی (پیمایشی) است. در طی روند پژوهش ابتدا داده‌‌های نظری از طریق مطالعات کتابخانه‌‌ای گردآوری شده، سپس به تجزیه و تحلیل آن‌‌ها به روش کدگذاری پرداخته و به کدهایی قابل سنجش کیفی تبدیل می‌‌شوند. بعد از رسیدن به یک چارچوب نظری از مطالعات انجام‌شده، به وسیله روش ساختاریافته‌‌ی دلفی بر اساس پرسش از صاحب‌نظران، میزان تأثیر گونه‌‌های کدگذاری‌شده‌‌ی انعطاف‌‌پذیری بر تطابق عملکردی مجتمع خدمات شهری به هنگام مدیریت بحران زلزله الویت‌بندی شده و در انتهای پژوهش از لحاظ میزان نحوه تأثیرگذاری دسته‌‌های مختلف انعطاف‌‌پذیری در فضا‌‌ی مجتمع نیز مورد الویت‌بندی قرار می‌‌گیرند. نتایج به‌دست آمده نشان می‌‌دهد که بیش‌ترین میزان تأثیر گونه‌‌های انعطاف‌‌پذیری به ترتیب مربوط به قابلیت توسعه‌‌پذیری، سیستم مدولار بر اساس انطباق شبکه‌‌های طراحی مدولار، چند‌عملکردی بودن، دیوارهای متحرک، مبلمان انعطاف‌‌پذیر و بازشوها و پوسته‌‌های متحرک می‌‌باشد. همچنین بیش‌ترین میزان نحوه‌‌ی تأثیر انعطاف‌‌پذیری در فضای مجتمع نیز به ترتیب مربوط به دسته تغییر ساختاری، تغییر فیزیکی، تغییر فضایی و تغییر بصری می‌‌شود. https://www.armanshahrjournal.com/article_187685_ad594fac702920a5f9aa7ebf9cc34047.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 17 A Review Analysis of Performative Computational Architecture (PCA) Process with Emphasis on Performance Goals and Physical Factors تحلیل مروری فرآیند معماری محاسباتی عملکردی (PCA) با تأکید بر عوامل عملکردی و کالبدی 17 37 188239 10.22034/aaud.2024.355338.2698 FA محمدصادق طاهر طلوع دل دانشیار گروه معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. 0000-0002-3330-6060 امید حیدری‌پور دانشجوی دکترای معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران (نویسنده مسئول). Journal Article 2022 08 09 Performative Computational Architecture (PCA) is an intelligent approach to the design process based on performance criteria, which has generated considerable conceptual confusion among some students, designers, and researchers. Furthermore, this concept entails various factors depending on the design subject, necessitating examination, prioritization, and analysis. This study aims to conduct a review of Performative Computational Architecture based on evolutionary and swarm computation methods and elucidate its performance and architectural factors. The research method employed is a comprehensive quantitative-qualitative approach, analyzing content from the literature on the subject of Performative Computational Architecture. The statistical population of this research includes studies conducted from approximately 2002 to 2021, with purposive sampling and snowball sampling techniques utilized. Data analysis was conducted through descriptive analysis and correlation and Shannon tests on the topics and factors examined. The findings indicate that research in the field of Performative Computational Architecture has been conducted on three main subjects: skin, form, and building layout. Among these, shading, window dimensions, window placement, and window-to-wall ratio emerge as the most significant factors in skin formation and facade design. The overall form, floor height, and the number of buildings are highlighted as key factors in form generation for building design, while spatial location, adjacency matrix, and grid matrix are identified as crucial factors in generating building layout design. Based on the findings, it can be concluded that Performative Computational Architecture, as a performance-based design approach, embodies three shared design concepts: generative design, algorithmic design, and parametric design, with a focus on performance evaluation and optimization. Additionally, form-finding factors exhibit diverse degrees of importance based on the triadic subjects, among which spatial location and adjacency matrix in building layout configuration, shading in skin formation, and overall building shape in form emerge as key form-finding factors. معماری محاسباتی عملکردی، رویکردی هوشمند به فرآیند طراحی بر مبنای عملکرد است که دارای آشفتگی‌های مفهومی زیادی در بین برخی دانشجویان، طراحان و پژوهشگران است. همچنین، این مفهوم، دارای عوامل مختلفی بسته به موضوع طراحی است؛ که نیاز به بررسی، اولویت‌سنجی و تحلیل دارد. هدف این مطالعه، تحلیل مروری معماری محاسباتی عملکردی بر مبنای روش‌های محاسبات تکاملی و ازدحام و تبیین عوامل عملکردی و کالبدی آن است. روش تحقیق این پژوهش با رویکردی کمی- کیفی و جامع‌نگر، تحلیل محتوای اسنادی بر مبنای ادبیات موضوعی معماری محاسباتی عملکردی است. جامعه آماری این تحقیق، پژوهش‌های انجام‌شده از حدود 2002 تا 2021 میلادی و نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با ساختار گلوله برفی است. تحلیل داده‌ها از طریق بررسی توصیفی و آزمون‌های همبستگی و شانون بر روی موضوعات و عوامل، انجام ‌شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌ها در حوزه معماری محاسباتی عملکردی در سه موضوع پوسته، فرم و پیکربندی ساختمان انجام ‌شده که در این میان، سایه‌اندازی، ابعاد پنجره، جانمایی پنجره و نسبت پنجره به دیوار، از مهم‌ترین عوامل فرم‌یابی پوسته ساختمان و طراحی نما، فرم کلی، ارتفاع طبقه و تعداد ساختمان‌ها از مهم‌ترین عوامل فرم‌یابی طراحی مولد فرم ساختمان و موقعیت فضایی، ماتریس مجاورت و شبکه‌ای از مهم‌ترین عوامل فرم‌یابی طراحی مولد پیکربندی ساختمان می‌باشند. بر اساس یافته‌ها، نتیجه‌گیری می‌شود که معماری محاسباتی عملکردی، به‌عنوان یک رویکرد طراحی مبتنی بر عملکرد، اشتراک سه مفهوم طراحی مولد، طراحی الگوریتمیک و طراحی پارامتریک، با تمرکز بر ارزیابی و بهینه‌سازی عملکرد است. همچنین، بر اساس یافته‌ها، می‌توان نتیجه گرفت که عوامل فرم‌یابی، دارای درجه اهمیت‌های متنوعی بر اساس موضوعات سه‌گانه هستند؛ که در این ‌بین، موقعیت فضا و ماتریس مجاورت در موضوع پیکربندی، سایه‌اندازی در موضوع پوسته و شکل کلی بنا در موضوع فرم به‌عنوان عوامل کلیدی فرم‌یابی تبیین می‌شوند. https://www.armanshahrjournal.com/article_188239_ea48a0814147dc6b78afbaf92f173fda.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 17 Comparative Investigation of Sense of Place Components in Historical Bridges of Iran; Case Study: Bridges Constructed on the Path of Zayandeh Rood River from Source to Wetland بررسی تطبیقی مؤلفه‌های حس مکان در پل‌های تاریخی ایران، مورد مطالعاتی: پل‌ها در مسیر زاینده‌رود از سرچشمه تا تالاب 39 58 180702 10.22034/aaud.2023.365642.2727 FA شیدا کرجانی دانشجوی دکترای معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران. شبنم اکبری نامدار استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0003-4037-2944 مریم سینگری استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران. حسن ستاری ساربانقلی دانشیار گروه معماری و شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2022 11 27 Regarding the advent of the sense of place topics and the excessive importance of objective and functional issues in the modern era, an opposite movement began, and theorists paid more attention to human and semantic factors. Sense of place topics that seem simple have been less directly analyzed. This study aims to examine the effect of sense place components on the historical bridges constructed on the path of the Zayandeh Rood River from the source to the wetland. This study first collects the library data based on the documentary technique among the relevant documents, by using a mixed method and nested qualitative-quantitative approach with developmental-practical productivity. The interview technique is then used to scrutinize the components obtained from theoretical foundations. The extracted components are formulated in the questionnaire based on the Likert Scale, and the questionnaire is distributed among occupants. Interview analysis was done through Atlasti Software, and the results of the questionnaire were examined based on PN modeling through SPSS and JMP software. Descriptive and inferential statistics are used to analyze the results. According to regression results and average determination coefficients of historical bridges, it is concluded that hierarchies of spatial sense have used certain components in different historical periods to create a sense of place in bridges as an urban space. However, the important point is that body and adornments may play a more significant role in creating a sense of belonging to a place over time, because green space component and easy access with the value of 1.000 have the highest factor contribution to the sense of place of bridges, while the lowest rate (0.274) belongs to spatial diversity. Also, dimensions of the sense of place in historical bridges of Zayandeh Rood River, from source to wetland are divided into four categories: physical-spatial, functional-physical, perceptual-communicational, and social-communicational dimensions. Social-communicational dimension leaves the highest impact on the sense of place created in the studied bridges. با توجه به پیدایش موضوع حس مکان و اهمیت افراطی به مسائل عینی و عملکردی در دوره مدرن، حرکتی متضاد صورت گرفت و نظریه‌پردازان بیش‌تر به سمت‌وسوی عوامل انسانی و معنایی معطوف شدند. موضوعات حس مکان که سهل و آسان به نظر می‌رسد کم‌تر به‌صورت مستقیم مورد تحلیل قرار گرفته است. هدف از این مطالعه تأثیر مؤلفه‌های حس مکان بر پل‌های تاریخی در مسیر زاینده‌رود از سرچشمه تا تالاب و ارائه تفاوت‌های آن‌هاست. این تحقیق با روش ترکیبی و با رویکرد کیفی در کمی لانه به لانه و از نوع بهره‌‌وری توسعه‌‌ای- کاربردی، ابتدا به جمع‌آوری اطلاعات کتابخانه‌ای با تکنیک اسنادی در ارتباط با موضوع پرداخته می‌شود، سپس از تکنیک مصاحبه برای تدقیق مؤلفه‌های به‌دست ‌آمده در مبانی نظری استفاده می‌شود. مؤلفه‌های استخراج‌شده در پرسش‌نامه با طیف لیکرت تدوین شده و بین ساکنین توزیع شده است. تحلیل مصاحبه با استفاده از نرم‌افزار Atlasti و نتایج پرسش‌نامه با نرم‌‌افزارهای SPSS و مدل‌سازی PN با استفاده از نرم‌‌افزار JMP صورت پذیرفت و مورد تحلیل قرار گرفت و از آماره‌های توصیفی و استنباطی در تحلیل نتایج استفاده می‌شود. از نتایج رگرسیونی، میانگین ضریب تعیین‌های پل‌های تاریخی، این‌گونه استنباط می‌شود که همواره مراتب حس مکانی در برهه‌های تاریخی از مؤلفه‌های مشخصی برای ایجاد حس مکان در پل‌ها به‌عنوان یک فضای شهری بهره گرفته می‌‌شده است، اما نکته حائز اهمیت، که توجه به کالبد و تزئینات درگذر زمان شاید نقش بیش‌تری در ایجاد احساس تعلق مکانی داشته باشد زیرا مؤلفه فضای سبز، سهولت دسترسی با مقدار 000.‏1 بیش‌ترین سهم عاملی را در حس مکان پل‌ها دارند و کم‌ترین مربوط به تنوع فضایی با مقدار 274.‏0 است. همچنین ابعاد ایجاد حس مکان در پل‌‌های تاریخی زاینده‌‌رود از سرچشمه تا تالاب، به چهار دسته کالبدی- فضایی، عملکردی- کالبدی، ادراکی- ارتباطی و اجتماعی- ارتباطی تقسیم می‌‌شود و بیش‌ترین تأثیر را بعد اجتماعی ارتباطی بر ایجاد حس مکان در پل‌‌های مورد مطالعه دارد. https://www.armanshahrjournal.com/article_180702_f3308ae40c29f840f9855c1bb9e3dac3.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 18 The Role of Urban Memories in Citizens’ Sense of Belonging and its Effect on Preserving Valuable Contemporary Architectural Monuments; Case Study: Neighboring Zones of Cinemas in Tehran نقش خاطره‌های شهری بر حس تعلق شهروندان و تاثیر آن در حفظ آثار ارزشمند معماری معاصر، مورد مطالعاتی: پهنه‌های هم‌جوار سینماهای تهران 59 71 184460 10.22034/aaud.2023.330994.2627 FA محمدرضا پورزرگر استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول). Journal Article 2022 02 22 Cinema and theater halls are among the important cultural centers in Tehran, which not only influence on social, familial, and cultural relationships of citizens but also account for a major part of the cultural and social history and identity of the city. Variations in the economy of cinema and cultural consumption behavior change in citizens on the one hand, and deteriorated theater and cinemas on the other hand have led to the closure of some famous cinemas in Iran over recent years. Destruction of valuable buildings of cinemas in Tehran and converting them to profitable uses, such as business complex and passage cause a risk that threatens preservation of this contemporary architecture heritage of Iran. This study aims to discuss the potential of social media for mobilizing public opinion to protect these contemporary architectural works of Iran. The research results show that three variables of “place identity,” “place attachment,” and “network activity” interact with each other. Due to their presence in social networks and active groups in the field of cinema and architecture, even those individuals whose place attachment is low or do not have an accurate perception of place identity are willing to participate in cultural heritage protection campaigns. Being a member of the social networks that publish the news of Iran and world cinema, and interest in social networks that tend to preserve precious monuments of contemporary architectural heritage in Iran are the factors making people try to preserve existing cinema buildings in Tehran. The potential of social networks for coordinating the capacity of art and architecture enthusiasts is a factor that contributes to the preservation of these cultural and historical buildings. تماشاخانه‌ها و سالن‌های سینما از مراکز مهم فرهنگی در شهر تهران به شمار می‌آیند که ضمن تاثیر بر روابط اجتماعی، خانوادگی و فرهنگی شهروندان، بخشی از تاریخ و هویت فرهنگی و اجتماعی شهر محسوب می‌شوند. در سال‌های اخیر، از یک سو تغییر در اقتصاد سینما و تغییر در رفتار مصرف فرهنگی شهروندان، و فرسودگی سالن‌های نمایش فیلم از سوی دیگر، باعث تعطیلی برخی از سالن‌های نام‌آشنای سینمای ایران شده است. تخریب ساختمان‌های ارزشمند سینماهای تهران و تبدیل آن‌ها به کاربری‌های سودآور اقتصادی مانند پاساژ و مجتمع تجاری، خطری است که حفظ این بخش از میراث معماری معاصر ایران را تهدید می‌کند. هدف از این پژوهش بحث در ظرفیت‌های شبکه‌های اجتماعی برای بسیج افکار عمومی در جهت تلاش برای پاس‌داشت این آثار معماری معاصر ایران است. دستاوردهای پژوهش نشان می‌دهد که سه متغیر «هویت مکان»، «دلبستگی به مکان» و «فعالیت شبکه‌ای» در تعامل با یکدیگر قرار دارند. افرادی که حتی دلبستگی به مکان در آن‌ها کم است و یا درک دقیقی از متغیر هویت مکان ندارند، به دلیل حضور در شبکه‌های اجتماعی و گروه‌های فعال در حوزه سینما و معماری، حاضرند در کارزارهای حفاظت از میراث فرهنگی شرکت کنند. حضور در شبکه‌هایی اجتماعی که اخبار سینمای ایران و جهان را نشر می‌دهد؛ در کنار علاقه‌مندی به شبکه‌هایی اجتماعی که به حفظ بناهای ارزشمند میراث معماری معاصر ایران علاقه‌مندند، عاملی در جهت تلاش افراد برای حفظ ساختمان سینماهای موجود در تهران است. ظرفیت شبکه‌های اجتماعی در هماهنگ‌سازی ظرفیت علاقه‌مندان هنر و معماری، عاملی در جهت حفظ این بناهای فرهنگی و تاریخی است. https://www.armanshahrjournal.com/article_184460_62a3ce6a20f9a71ef4499f09afe3a3cc.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 18 Recognizing Dimensions and Characteristics of Spiritual Urban Space بازشناسی ابعاد و ویژگی‌های فضای شهری معنویت‌گرا 73 93 191903 10.22034/aaud.2022.343355.2670 FA الهام قاسمی دکترای شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0002-2680-0212 سید مهدی خاتمی دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0003-3241-5000 مهدی مطیع دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. محمدرضا پورجعفر استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. Journal Article 2022 05 21 Human existence includes two spiritual (immaterial) and material (physical) aspects, and since cities and urban spaces are living areas for humans, planning, and studying cities’ future requires paying attention to both existential aspects of humans, including physical and economic dimensions, as well as mental and spiritual aspects. The materialistic perspective of modernism and insufficient attention to the spiritual and ethical principles, methods, and teachings in academic associations, urban developments, and construction of urban spaces have resulted in a spiritual crisis in the cities. The challenge of modern cities is how to link the spiritual and inner dimensions of humans to the urban planning and design of urban space and influence the quality of human perception and experience of urban space. This study aims to identify the dimensions and characteristics of spiritual urban spaces and examine the role of spirituality in the construction of urban spaces. In the literature review section, a systematic review through the Scopus Database has been done by searching two terms “urban space” and “spirituality” and the snowball technique is adopted to identify the studies related to the spirituality topic. To scrutinize the theoretical framework and formulate the conceptual model, a semi-structured interview was done with 51 professors in urban planning, architecture, sociology, Quran and Hadith sciences, psychology, and philosophy disciplines based on the Delphi Technique. Moreover, in-depth interviews were done with 21 citizens (based on data saturation). Ultimately, references and interviews are analyzed based on the thematic analysis, and a network of themes is extracted. The results show that spiritual urban space appears in a platform based on religious and non-religious beliefs (background), which creates the social and cultural identity of that city providing the field for the advent of spiritual urban space. This space provides some dimensions that each consists of some components as follows: a functional dimension that includes one of the components of sacred and identity-based uses and sacred ways and routes. The sacred or identity-based physical architectural dimension includes meaningful materials, colors, and public art. The perceptual dimension consists of cultural, social, and religious signs and symbols, sacred and meaningful soundscapes, and communities belonging to urban spaces. Visual dimension includes cultural landscape, green landscape, sense of glory, sanctity, unity, and humility. Social and cultural dimensions include cultural identity and various specific cultural, religious, and social events in a coherent multicultural society. The natural dimension consists of environmental and natural identity and natural elements, and the time (temporal) dimension includes timely social and cultural uses and events, and sense of time in historical contexts. Experience and perception of spiritual urban spaces have different influences on individuals (subsequent effects), which include desirable relationships with God, self, nature, and others (society). وجود انسان دارای دو بعد معنوی (روحانی) و مادی (جسمانی) است و باتوجه به این‌که شهرها و فضاهای شهری بستر زندگی انسان هستند، مطالعه و برنامه‌ریزی آینده شهرها مستلزم توجه به هر دو جنبه وجودی انسان اعم از ابعاد کالبدی و اقتصادی و نیز ابعاد روانی و معنوی است. نگاه مادی گرایانه دوران مدرنیسم و عدم توجه کافی به اصول، روش‌ها و آموزه‌های معنوی و اخلاقی در محافل دانشگاهی، توسعه‌های شهری و ساخت فضاهای شهری موجب بحران معنویت در شهرها شده ‌است. چالش شهرهای امروزی این است که چگونه می‌توان ابعاد معنوی و درونی انسان را با شهرسازی و طراحی فضای شهری پیوند داد و بر کیفیت ادراک و تجربه انسان از فضای شهری تأثیر گذاشت. این پژوهش با هدف شناخت ابعاد و ویژگی‌های فضای شهری معنوی و بررسی نقش معنویت در ساخت فضای شهری انجام شده است. در بخش مطالعه ادبیات موضوع، از روش مرور سیستماتیک در پایگاه اسکوپوس بر اساس جستجوی دو واژه «فضای شهری» و «معنویت» و روش گلوله برفی برای شناسایی تحقیقات مرتبط با موضوع معنویت بهره گرفته است. در راستای تدقیق چارچوب نظری و ترسیم مدل مفهومی، با 51 نفر از اساتید رشته‌های شهرسازی، معماری، جامعه‌شناسی، علوم قرآن و حدیث، روان‌شناسی و فلسفه بر اساس روش دلفی مصاحبه نیمه‌ساختار یافته، و با 21 نفر از شهروندان (بر اساس دستیابی به اشباع داده) مصاحبه عمیق انجام شده‌ است. در نهایت منابع و مصاحبه‌ها با روش تحلیل مضمون، تحلیل و شبکه مضامین استخراج شده است. نتایج نشان می‌دهد فضای شهری معنوی در زمینه‌ای مبتنی بر باورهای دینی یا غیردینی شکل می‌گیرد (زمینه پیشینی) و سازنده هویت اجتماعی و فرهنگی آن شهر و زمینه‌ساز ایجاد فضای شهری معنوی است که در بعد کارکردی دارای یکی از مولفه‌ها شامل کاربری‌های مقدس و هویتمند، راه‌ها و مسیرهای مقدس؛ در بعد کالبدی معماری هویتمند یا مقدس، مصالح، رنگ‌ها و هنر عمومی معنادار؛ در بعد ادراکی نمادها و نشانه‌های فرهنگی اجتماعی مذهبی، منظر صوتی مقدس و معنادار، رنگ تعلق اجتماعات به فضاهای شهری؛ در بعد بصری منظر فرهنگی، منظر مقدس، منظر سبز، حس شکوه، تقدس، وحدت و تواضع؛ در بعد اجتماعی و فرهنگی، هویت فرهنگی و رویدادهای مختلف فرهنگی مذهبی و اجتماعی خاص در یک جامعه چندفرهنگی منسجم؛ در ابعاد طبیعی، هویت زیست‌محیطی و طبیعی، عناصر طبیعی؛ و در بعد زمان، کاربری‌های مذهبی فرهنگی زمان‌مند و حس زمان در بافت‌های کهن و تاریخی است. تجربه و ادراک فضاهای شهری معنوی بر افراد تأثیرات مختلفی دارد( اثرات پسینی) که شامل ارتباط مطلوب با خدا، خود، طبیعت و دیگران است. https://www.armanshahrjournal.com/article_191903_0639a578ecf1925ebdd051c5798966c4.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 07 12 Principles of Evolutions in the Pattern of Tehran Houses; Pahlavi I, Pahlavi II, and Post-Revolution Periods مبادی تحولات در الگوی خانه‌های تهران؛ دوره‌های پهلوی اول، دوم و پس از انقلاب 95 107 180698 10.22034/aaud.2023.361773.2715 FA مرضیه‌سادات احمدنژاد دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تفرش، تفرش، ایران. سیروس باور دانشیار، گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه، ساوه، ایران (نویسنده مسئول). ندا ضیابخش استادیار، گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران. Journal Article 2024 07 12 Modernity development of architecture and urban planning during the Pahlavi Era has been more manifested in the physical aspects of the house rather than the semantic and content factors, which have been considerably changed and critical in the contemporary era. It can be claimed that the quality of residence and settlement of the house and the relationship between individuals and space have mainly changed since the Pahlavi Era. Like other developing countries, the renovation process became critical in Iran, and the cultural aspect was ignored in the economic and social planning despite the available few experiences. In that era, the architectural body that always was mixed with cultural concepts became separated from them. This study addresses the cultural factors, architecture, and urban rules affecting the physical changes in the houses constructed during Pahlavi I, Pahlavi II, and post-revolution periods. The main question asks how the changes in construction and renovation rules affect the pattern of houses in the Pahlavi Period, as well as the physical pattern of houses. This study aims to find the effect of evolutions in the spatial patterns of Iranian houses and the house construction and design rules as independent variables on the spatial features of modern houses as the dependent variable during two periods of Pahlavi (I and II) and after the revolution in Tehran. The data are collected through case studies and documentary samples. The research method is qualitative based on the historical-descriptive technique. The data summarization has been done based on the content analysis to assess the effective data and components. Finally, the examinations are done in the house patterns of each period. The results indicate that indicators of architectural patterns and construction rules have affected the different social classes in each period. The advent of modern architecture and laws of municipalities (that act as law enforcers) provided the field for such changes and evolutions. These rules led to some pattern changes and the loss of Iranian architectural indicators due to their imposed restrictions. Moreover, the government-people-architects convergence played a vital role in urban and architectural modernization and evolution. توسعه مدرنیته معماری و شهرسازی، در دوره پهلوی بیش از عوامل معنایی و محتوایی، درجنبه‌های کالبدی خانه تجلی یافته که در دوره معاصر دچار دگرگونی و بحران شدید شده ‌است. می‌توان ادعا کرد کیفیت سکونت خانه و ارتباط افراد با فضا از دوره پهلوی عمدتاً تغییر کرده ‌است. در ایران نیز همانند سایر کشورهای در حال توسعه، فرآیند نوسازی با بحران مواجه شد و علی‌رغم برخی تجربیات محدود، به بعد فرهنگی در برنامه‌ریزی اقتصادی و اجتماعی توجه زیادی نشد و کالبد معماری که همواره با مفاهیم فرهنگی آمیخته ‌بود از آن جدا شد. در این پژوهش به بررسی عوامل فرهنگی، معماری و قوانین شهری موثر بر تغییرات کالبدی خانه‌های دوره پهلوی اول، دوم و پس از انقلاب پرداخته شده ‌است. سوال کلیدی تحقیق این است که تاثیر تغییرات در قوانین ساخت و نوگرایی در الگوی خانه‌های دوره پهلوی و هم‌چنین الگوی کالبدی خانه‌ها چگونه بوده؟ هدف پژوهش تاثیر دگرگونی‌ الگوی فضاهای خانه‌‌ ایرانی و قوانین طراحی و ساخت خانه به عنوان متغیرهای مستقل بر ویژگی‌های فضایی خانه‌های امروزی به عنوان متغیر وابسته در دو دوره پهلوی (اول و دوم) و پس از انقلاب در تهران است. جهت گردآوری اطلاعات از نمونه‌های موردی و اسنادی بهره‌گرفته شده و روش تحقیق کیفی و به شیوه تاریخی- توصیفی انجام شده است. جمع‌بندی اطلاعات، جهت سنجش داده‌ها و مولفه‌های موثر، بر مبنای تحلیل محتوا صورت‌گرفته و در خاتمه، بررسی‌ها در الگوهای خانه در هر دوره انجام‌پذیرفته ‌است. نتایج نشان می‌دهد شاخص‌های الگوهای معماری و قوانین ساخت در هر دوره در طبقات اجتماعی متفاوت تاثیر گذاشته ‌است. ظهور معماری مدرن و قوانین شهرداری‌ها (به‌عنوان مجری قوانین) بسترساز این تغییر و تحولات است؛ قوانینی که به جهت اعمال محدودیت‌ها سبب ایجاد تغییرات الگویی و از بین رفتن شاخص‌های معماری ایرانی گردیده و هم‌چنین هم‌گرایی حکومت، مردم و معماران درنوگرایی و تحول شهری و معماری نقش عمده داشته ‌است. https://www.armanshahrjournal.com/article_180698_c25c7d0ae64ce7f2175227eccac58fd6.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 18 Walking in the City: Using Machine Learning Algorithms to Evaluate Walkability in Public Open Space of Shiraz City پیاده‌‏روی در شهر: استفاده از الگوریتم‏‌های یادگیری ماشین در جهت ارزیابی قابلیت پیاده‌‏مداری در فضای باز عمومی شهر شیراز 109 121 190204 10.22034/aaud.2023.362677.2717 FA طاهره عدالت سروستانی دانشجوی دکترای شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. محمد مسعود استاد گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول). گلرخ کوپایی استادیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. Journal Article 2022 09 18 Many researchers have examined the urban structure to enhance social activities and walking to increase urban vitality and interactions. Hence, it is essential to consider those structures that increase the walking rate in public spaces of the city on the one hand, and enhance walking duration in the public space on the other hand, because it leads to a higher quality of life and health of citizens. The complicated nature of development and city structure patterns require use paying attention to various aspects to find the factors affecting the increase in citizen walking in various urban structures. Hence, the research method of this study uses questionnaires and machine learning through regression techniques. Machine learning technique allows researchers to investigate complex relationships between various variables. The purpose of this study is to examine the overt and covert relationships between various environmental factors affecting the citizens’ walking in Shiraz Metropolis. The results indicate that the five factors have the highest effect on walking in urban spaces: individual privacy, improved access to public spaces, a public space free of garbage, high-quality architecture and connection between various elements, and enough opportunity for the movement of pedestrians. Surveillance factors such as police presence, more attention to the safety and security of individuals, and CCTV systems have the lowest effect. In general, these 16 factors affecting walkability help to predict the highest walking time in the day with approximately 92%. Urban planners, designers, and managers can use the results of this study to increase urban vitality and activities, especially walking. بررسی ساختار شهری در جهت افزایش فعالیت‌های اجتماعی و پیاده‌روی در جهت افزایش تعاملات و سرزندگی شهری مبحثی است که توسط محققین زیادی بررسی شده است. از این رو توجه به ساختارهایی که از یک طرف پیاده‌روی را در فضاهای عمومی شهر افزایش دهند و از طرفی منجر به افزایش مدت‌زمان پیاده‌روی در فضای عمومی شوند بسیار حائز اهمیت است. زیرا منجر به افزایش کیفیت زندگی، سلامتی شهروندان می‌شود. پیچیده کردن ماهیت توسعه و الگوهای ساختار شهر، ما را نیازمند توجه به ابعاد مختلف در جهت شناخت عوامل تأثیرگذار در افزایش پیاده‌روی شهروند در ساختارهای مختلف شهری می‌کند. از این رو روش تحقیق در این پژوهش استفاده از روش پرسش‌نامه و یادگیری ماشین با استفاده از روش رگرسیون می‌باشد. استفاده از روش یادگیری ماشین به محقق امکان بررسی رابطه‌های پیچیده بین متغیرهای مختلف را می‌دهد. هدف از این تحقیق بررسی روابطه آشکار و پنهان بین عوامل مختلف محیطی تأثیرگذار بر روی پیاده‌روی شهروندان در کلان‌شهر شیراز می‌باشد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که بیش‌ترین تأثیرگذاری را بر میزان زمان پیاده‌روی در فضای شهری پنج عامل حریم خصوصی فردی، بهبود دسترسی به فضاهای عمومی، خالی از زباله، معماری باکیفیت و اتصال عناصر مختلف و فرصت کافی برای حرکت عابران پیاده بیش‌ترین و کم‌ترین تأثیر را عامل نظارتی نظیر حضور بیش‌تر پلیس، توجه بیش‌تر به ایمنی و امنیت شخصی افراد، سیستم دوربین مداربسته دارند. به صورت کلی به وسیله این 16 عامل تأثیرگذار بر پیاده‌مداری می‌توان بیش‌ترین میزان زمان پیاده‌روی در روز را با تقریب 92 درصد پیش‌بینی نمود. نتایج تحقیق می‌تواند توسط مدیران، طراحان و برنامه‌ریزان شهری در جهت افزایش سرزندگی و فعالیت‌های شهری به‌خصوص پیاده‌روی به‌کار گرفته شود. https://www.armanshahrjournal.com/article_190204_a8675d5043426f7978c8547f3b042222.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 18 Effective Factors in Promoting Creativity among 3-6 Years Old Children in Educational Open Spaces of Tehran based on the Prismatic Creativity Model عوامل موثر در ارتقاء خلاقیت کودکان 3-6 سال در فضاهای باز آموزشی شهر تهران بر اساس مدل منشوری خلاقیت 123 136 187088 10.22034/aaud.2023.370496.2734 FA ریحانه‌سادات طباطبایی یگانه مربی گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران (نویسنده مسئول). 0009-0002-6626-5418 مینو شفائی دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. فرهنگ مظفر دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران. بهرام صالح صدق‌پور دانشیار گروه علوم‌تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهید رجایی، تهران، ایران. Journal Article 2022 11 16 Children spend about 25% of their time in open spaces of educational environments. This space can respond to different spiritual and physical, art, and educational needs (learning and creativity growth), so this is an important factor in the design of educational spaces. Unfortunately, there is considerable inattention to landscaping of educational open spaces, particularly for preschool age. This issue requires paying more attention to the professional design of this important space for promoting children’s creativity. Therefore, this study aims to provide the field for promoting the quality of open spaces in educational centers regarding the role of these spaces in developing creativity among 3-6-year-old children. The variables affecting creativity were identified and classified by reviewing the literature on the topic. The open-ended test (with the qualitative method) was done to examine the design attitude of architects and experts in educational sciences and psychology, experts in the field of children’s creativity to optimize educational open space for promoting the creativity of children based on a descriptive technique and content analysis method. According to the results of the open-ended test and literature review, a close-ended questionnaire was distributed among kindergarten and preschool educators in Tehran City. Six factors were then introduced after implementing Exploratory Factor Analysis (EFA) of questionnaires’ results through SPSS16 software: participation and experience, psychological well-being, stimulating natural elements of the environment, function versatility, vitality of environment, and environmental motivation. A prismatic model was then formulated using path analysis through AMOS26 to analyze the relationship between the mentioned factors. In the validation step, a painting test and semi-structured interview were done among 60 children due to the importance of their opinions about the space they use. The findings were confirmed in this phase. It is worth noting that discussion of the factors mentioned above based on the questions designed for them can lead to creating a list of design principles of open areas for children, which can be examined in further studies too. Also, different classifications may be obtained since the control variable of gender is used in this study. کودکان حدود 25 درصد از زمان خود در محیط آموزشی را در فضای باز سپری می‌کنند. این فضا می‌تواند پاسخگوی نیازهای مختلف روحی و جسمانی، هنری و آموزشی (افزایش یادگیری و رشد خلاقیت) باشد و از این جهت جایگاه بسیار مهمی ‌در طراحی فضاهای آموزشی دارد. اما متاسفانه بی توجهی به منظرسازی فضای باز آموزشی به خصوص برای سن پیش از دبستان محسوس است. این امر لزوم و ضرورت توجه به طراحی اصولی این فضای مهم را در جهت ارتقای خلاقیت کودکان مبرز می‌دارد. بنابراین هدف این پژوهش بسترسازی و ارتقاء کیفی فضاهای باز مراکز آموزشی در راستای تقویت نقش این فضاها بر رشد خلاقیت کودکان 3-6 سال است. با مرور ادبیات موضوع، متغیرهای موثر بر خلاقیت شناسایی و دسته‌بندی شدند. با انجام آزمون باز پاسخ (با روش کیفی) نگرش طراحانه معماران و متخصصین علوم‌تربیتی و روان‌شناسی متخصص در زمینه خلاقیت کودکان، در راستای بهینه‌سازی فضاهای باز آموزشی به منظور رشد خلاقیت خردسالان به صورت تشریحی با روش تحلیل محتوا بررسی شد. با اتکا به یافته‌های تست باز پاسخ و مرور ادبیات، پرسش‌نامه‌ی بسته‌پاسخ بین جامعه مربیان مهدکودک و پیش دبستانی شهر تهران توزیع شد. سپس با اجرای تحلیل عاملی اکتشافی با استفاده از نرم‌افزار SPSS16 روی نتایج پرسش‌نامه‌ها شش عامل "مشارکت و تجربه، بهزیستی روانی، تحریک‌کنندگی عناصر طبیعی محیط، تنوع‌پذیری عملکرد، سرزندگی محیط و انگیزش محیطی" معرفی شدند و با استفاده از تحلیل مسیر در AMOS26 یک مدل منشوری برای تحلیل رابطه عوامل تدوین شد. جهت اعتبارسنجی و به‌دلیل اهمیت نظر کودکان در خصوص فضای مورد استفاده آن‌ها، از 60 کودک تست نقاشی همراه با مصاحبه نیمه‌سازمان یافته انجام شد و یافته‌های پژوهش تایید شدند. شایان ذکر است تفصیل عوامل فوق با توجه به سوالاتی که هر یک از عوامل را تشکیل می‌دهند، می‌تواند به فهرست اصول طراحی محوطه باز برای کودکان منتهی و موضوع تحقیقات آتی قرار گیرد. همچنین استفاده از متغیر کنترل جنسیت ممکن است به دسته‌بندی متفاوتی منجر شود. https://www.armanshahrjournal.com/article_187088_80c296cbd82c4bb7d5de0505687b0bfd.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 18 Determining the Role of Physical Components of Educational Environment in Motivation Towards Learning among Sixth-Grade Students in Tehran City تبیین نقش مولفه‌های کالبدی محیط آموزشی بر انگیزش به یادگیری دانش‌آموزان مقطع ششم ابتدایی شهر تهران 137 145 187333 10.22034/aaud.2023.364524.2726 FA فاطمه افرند خلیل‌آباد دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران. فرح حبیب استاد گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول). فرشته حبیب استادیار گروه معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران. Journal Article 2022 11 26 The educational environment is one of the effective factors in the academic performance of students. This study aims to investigate the role of physical components of educational learning in motivation toward learning among sixth-grade students in Tehran City. This is a descriptive study with a correlation type. The statistical society comprises all sixth-grade students who were studying during the academic year 2021-2022 in Tehran. Sampling was done through a systematic random technique, and 37 students who provided inclusion criteria were selected. The research tools included the physical aspects of the classroom environment (PACE) scale and students' motivation toward science learning (AMTSL) questionnaire. Data analysis was done through SMART PLS Software, Pearson correlation test, and Structural Equation Modeling (SEM). The results showed a positive and significant relationship between physical aspects of the environment (academic self-efficacy, furniture, equipment and amenities, space, light, indoor air quality of building, and color) and motivation towards learning. Moreover, SEM analysis showed that the t-value of all variables is greater than 1.96 and the load factor is greater than 0.4, so the selected questions have an appropriate factor structure. The path coefficient equals 0.340, and the absolute value of the t-value equals 5.197, which is greater than 1.96. A positive significant relationship exists between the physical components of the educational environment, motivation towards learning, and academic self-efficacy of students. Therefore, programming for developing the structure of physical components of the schools should be a priority in the creation of an underlying evolution in the promotion process of students, which improves their academic and motivational achievement. محیط آموزشی یکی از عوامل موثر در عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان می‌باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش مولفه‌های کالبدی محیط آموزشی بر انگیزش به یادگیری دانش‌آموزان مقطع ششم ابتدایی شهر تهران است. پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی می‌باشد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش‌آموزان پایه ششم دبستان شهر تهران بوده که در سال تحصیلی 1401-1400 مشغول به تحصیل بودند. نمونه‌گیری با روش تصادفی سیستماتیک انجام شده و تعداد 387 دانش‌آموز که دارای ملاک‌های ورود به پژوهش بودند، انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه‌های مقیاس ابعاد فیزیکی محیط کلاس درس (PACE)‏ و پرسش‌نامه انگیزش به یادگیری1 بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌های این مطالعه از نرم افزار اسمارت پی.ال.اس2، از آزمون همبستگی پیرسون و روش تحلیل مدل معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد که مولفه‌های کالبدی محیط (خودکارآمدی تحصیلی، مبلمان، تجهیزات و امکانات، فضا، نور، کیفیت هوای داخل ساختمان و رنگ) با متغیر انگیزش به یادگیری رابطه مثبت و معنی‌داری دارند. همچنین تحلیل معادلات ساختاری، نشان داد که مقدار آماره t در همه موارد بیش‌تر از 96.‏1 و بار عاملی نیز از 4.‏0 بیش‌تر و سوالات انتخاب‌شده، ساختارهای عاملی مناسبی دارند. ضریب مسیر برابر با340.‏0 و قدر مطلق آماره t برابر با 197.‏5 و از عدد 96.‏1 بیش‌تر می باشد. بین مولفه‌های کالبدی محیط آموزشی با انگیزش به یادگیری و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان رابطه مثبت معنی‌داری وجود دارد. از این رو برنامه‌ریزی برای تحول در ساختار مولفه‌های کالبدی مدارس می‌تواند از اولویت‌های ایجاد تحول بنیادین در فرایند تعالی دانش‌آموزان باشد که سبب بهبود عملکرد تحصیلی و انگیزشی دانش‌آموزان می‌شود. https://www.armanshahrjournal.com/article_187333_4e680f9a2ec6782e45d4f5a3faf4e5a8.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 19 Explaining Social Injustices in Iranian Architectural Education based on Critical Pedagogy تبیین بی‌‌عدالتی‌‌های اجتماعی در آموزش معماری ایران مبتنی بر نظریه تعلیم و تربیت انتقادی 147 160 189320 10.22034/aaud.2023.320221.2595 FA مهدی قائم‌‌پناه دانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران. غلامحسین معماریان استاد گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران (نویسنده مسئول). اصغر محمدمرادی استاد گروه مرمت، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران. 0000-0002-1505-0946 Journal Article 2021 12 17 Critical pedagogy is the application of critical theory in education. In other words, this is the understanding of critical theory in schools. Experts in critical pedagogy explore who, including individuals, classes, and institutions, control the education process and determine its priorities and goals. According to them, education, school institutions, and curriculum are beyond academic affairs and have political, social, economic, and educational aspects. Applying lessons of critical pedagogy in architectural education investigates the relationships between knowledge, power, and education in the field of architecture. This type of architectural education aims at emancipation from cultural hegemony and believes that the practice of architectural education is a political and cultural one. Thus, it examines education concerning the larger community to advance democracy through the development of the critical architecture profession. In this regard, the current research is an attempt to search and interpret the examples of injustice in Iranian architectural education by relying on the theories of critical pedagogy and raises the question of whether it is possible to apply the lessons of critical pedagogy in Iranian architectural education. This research follows the emancipatory paradigm and relies on library resources to explore the injustices in Iranian architectural education in three sections: "Injustices in the process of acceptance and entrance into architectural education", "Injustices in the process of architectural education" and "Injustices in the purpose and content of architectural education". It is concluded that despite the differences in the cultural context, some discussions of architectural critical pedagogy can be proposed in Iranian architectural education and can be criticized through an emancipatory approach. تعلیم‌‌و‌‌تربیت انتقادی، کاربست نظریه‌ی انتقادی در آموزش است. متفکران تعلیم‌‌و‌‌تربیت انتقادی به این امر توجه می‌‌کنند که چه کسانی کنترل فرآیندهای تعلیم‌‌و‌‌تربیت را بر عهده دارند. به باور آنان تعلیم‌‌و‌‌تربیت، نهاد مدرسه و برنامه‌ی درسی، فراتر از امور آکادمیک بوده و دارای وجوه سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و تربیتی است. به‌کارگیری آموزه‌‌های تعلیم‌‌و‌‌تربیت انتقادی در آموزش معماری، روابط میان دانش، قدرت و تعلیم را در حوزه معماری زیر سوال می‌‌برد. این نوع آموزشِ معماری با نیت رهایی‌‌بخشی از سلطه فرهنگی بوده و معتقد است که عمل آموزش معماری، عملی سیاسی و فرهنگی است. بنابراین آموزش را در رابطه با جامعه بزرگ‌تر بررسی می‌‌کند تا دموکراسی را از طریق توسعه حرفه انتقادیِ معماری پیشرفت دهد. در این راستا پژوهش حاضر تلاشی جهت جستجو و تفسیر مصداق‌های بی‌‌عدالتی در آموزش دانشگاهی معماری ایران با تکیه بر نظریه‌ی تعلیم‌‌و‌‌تربیت انتقادی است و این پرسش را مطرح می‌‌کند که آیا می‌‌توان آموزه‌‌های پداگوژی انتقادی را در آموزش معماری ایران به کار بست. این پژوهش ذیل پارادایم رهایی‌‌بخشی و با تکیه بر منابع کتابخانه‌‌ای، بی‌‌عدالتی‌‌ها در آموزش معماری ایران را در سه بخش «بی‌‌عدالتی‌‌ها در پذیرش و ورود به آموزش معماری»، «بی‌‌عدالتی‌‌ها در فرآیند آموزش معماری» و «بی‌‌عدالتی‌‌ها در هدف و محتوای آموزش معماری» بررسی می‌‌کند. در پایان نتیجه‌‌گیری می‌‌شود که برخی مباحث پداگوژیِ انتقادیِ معماری علی‌‌رغم تفاوت‌‌های بستر فرهنگی، در آموزش معماری ایران قابل طرح بوده و می‌‌توان با رویکرد رهایی‌‌بخشی به نقد آنان پرداخت. https://www.armanshahrjournal.com/article_189320_afac7ec2984cb459e85519551f5447e5.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 19 Analysis of the Relationship between Childhood Sense of Place and Adulthood Architectural Taste; Case Study: Architecture Students of Imam Khomeini International University (IKIU) تحلیل رابطه‌ی حس مکان دوران کودکی و ذائقه‌ی معماری بزرگسالی، مورد مطالعاتی: دانشجویان معماری دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) 161 176 183814 10.22034/aaud.2023.367048.2731 FA احمدعلی ایرجی دکتری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین‌‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین (نویسنده مسئول). مهدی زندیه دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین‌‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین. محمدصادق فلاحت دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه زنجان، زنجان. رضا سامه استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین‌‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین. Journal Article 2022 10 24 Architectural taste is a faculty that creates sensibility but not reason or quick intellectual discernment plus delicacy of feeling that leads to architectural choices. This is a knowledge that does not come from logic, but from architectural insight, and relies on the intuitive ideas of the person’s mind rather than on the logical data of them. One of the ways to understand the behavior of the user's architectural taste is to know the sources that produce this spatial-intuitive consciousness in their minds, and the sense of place is one of these sources. The user's sense of place from previously experienced places is an extract of their intuitive perceptions of those places, which is recorded in their minds as a feeling. The feelings that are most tangible of them can be found in their childhood. The purpose of this study, on the one hand, is to redefine the concept of childhood sense of place and architectural taste, and on the other hand, to find the components of childhood sense of place among statistical society members regarding their childhood buildings to analyze and compare the effect of these components on the pleasant components of their taste in architecture during adulthood. Therefore, this study determines what the architectural taste and childhood sense of place are, and on the other hand, answers the question of why a relationship exists between childhood sense of place and adulthood taste in the architecture of a person and what is the nature of this relationship. According to the findings of this research, the sense of place towards childhood buildings is divided into three major categories: positive sense of place (place of pleasure, secure place, and place of regret), negative sense of place (place of pain), and neutral sense of place (place of repetition). The positive sense of place, especially the place of regret has a considerable effect on the adulthood architectural taste. This study used mixed methods (in-depth qualitative interviews and quantitative weighing of obtained data) for data collection and classification, and the proposed analyses are qualitative and researcher-based. ذائقه معماری نیرویی ذهنی است که بدون هیچ دلیل منطقی حس تشخیص ایجاد می‌کند؛ یک تشخیص ذهنی سریع همراه با ظرافت‌های احساسی که به انتخاب‌های معماری می‌انجامد. موضوعی که نه از دانش، بلکه از بینش معماری منبعث است و بیش از آن‌که بر داده‌های عینی فرد منطبق باشد به انگاره‌های شهودی ذهن او متکی است. یکی از راه‌ها برای شناخت رفتار ذائقه‌ی معماری کاربر، شناخت منابعی است که این انگاره‌های فضایی- شهودی را در ذهن او تولید می‌کند و حس مکان یکی از همین منابع است. حس مکان کاربر از فضاهای تجربه‌شده قبلی، عصاره‌ای از دریافت‌های شهودی او نسبت به آن فضاهاست که به صورت یک حس در ذهن او ثبت شده است. حس‌هایی که ملموس‌ترین آن‌ها را می‌توان در دوره کودکی او جستجو کرد. "هدف" از این پژوهش از یک طرف بازتعریف مفهوم حس مکان دوران کودکی و ذائقه معماری و از طرف دیگر شناخت مؤلفه‌های حس مکان کودکی جامعه آماری تحقیق نسبت به بناهای دوران کودکی آن‌ها است تا چگونگی تأثیر این مؤلفه‌ها بر مؤلفه‌های دلپسند ذائقه معماری آن‌ها در دوره بزرگسالی مورد تحلیل و تطبیق قرار گیرد. لذا این پژوهش، از یک طرف به تبیین چیستی ذائقه معماری و حس مکان کودکی پرداخته و از طرف دیگر به این "پرسش" پاسخ داده است که چرا میان حس مکان کودکی و ذائقه معماری بزرگسالی فرد ارتباط وجود دارد و ماهیت این ارتباط چگونه است. بر اساس "یافته‌های این پژوهش" حس مکان فرد نسبت به بناهای دوره کودکی او به سه دسته کلی حس مکان مثبت (مکان لذت، مکان امن و مکان حسرت)، حس مکان منفی (مکان درد) و حس مکان خنثی (مکان تکرار) تقسیم شده و حس مکان مثبت و به طور خاص مکان حسرت، تأثیر محسوسی بر ذائقه معماری بزرگسالی او دارد. در این پژوهش، هم در جمع‌آوری داده‌ها و هم در طبقه‌بندی آن‌ها از روش‌های ترکیبی (مصاحبه‌های کیفی عمیق و وزن‌دهی کمی داده‌های آن) استفاده شده و تحلیل‌های عرضه شده نیز به صورت کیفی و محقق‌محور است. https://www.armanshahrjournal.com/article_183814_dbc8caf0d2c3f88d87e51c0d745bff34.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 19 Recognizing “Plan Scape Organization” and “Construction Techniques” in the Body of Historical Buildings of Hozdar City in Sistan based on the Historical Sources and Archeological Studies بازشناسی «سازمان فضایی پلان» و «فنون ساخت» در کالبد ابنیه‌‌ی تاریخی شهر حوضدار سیستان به استناد منابع تاریخی و مطالعات باستان‌‌شناسی 177 199 184012 10.22034/aaud.2023.371289.2735 FA ابوالفضل حیدری دانشیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه زابل، زابل، ایران. 0000-0002-2961-0262 جمشید داوطلب دانشیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه زابل، زابل، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0003-3289-9762 ندا ناصری دانشجوی کارشناسی ‌‌ارشد مطالعات معماری ایران، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه زابل، زابل، ایران. مریم فتحی دانشجوی کارشناسی‌‌ارشد مطالعات معماری ایران، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه زابل، زابل، ایران. Journal Article 2022 11 22 Hozdar City located in the northern area of Sistan has many historical buildings, most of which have been damaged unfortunately due to being located on the river path. Protective measures have been taken only in a few remained buildings to prevent more destruction; therefore, preservation and revival of these monuments requires studying, investigating, and knowing them completely, which is a necessary issue. This study aims to recognize and examine the physical features of architecture in historical buildings of Hozdar City to document the works and revive the historical buildings located in this area. For this purpose, this study was done by using the descriptive-analytical method and historical-interpretive technique in another part of the research. The research literature section is done by reviewing authenticated documents and images and a field study or survey is done through direct observation of buildings, as well as interviews. The results indicated the following variables as the most outstanding patterns used in “plan space organization”: observing geometric order, open, closed, and semi-open spatial arrangement, symmetry, deployment of the porch, presence of access hierarchy, and creation of visual continuity. Under the “construction technique in the body of buildings,” clay and mud used in construction, combined doomed roofs with the pure volume of the building, high height on each floor of buildings, and frequent use of squinch can be mentioned. In terms of the distinction between buildings in Hozdar City and other Safavid cities, it is found the “plan space organization” is similar to Safavid architectural style in other cities, but “construction techniques” have been influenced by the Sassanid patterns in this area and other vernacular designs in surrounding villages. شهر حوضدار که در بخش شمالی سیستان واقع شده، دارای بناهای متعدد تاریخی است که متأسفانه به‌دلیل قرارگرفتن در مسیر رودخانه، دچار آسیب فراوان شده و بخش اعظم آن از بین رفته است. تنها در تعداد اندکی از بناهای مهم باقی‌مانده از این شهر، اقدامات حفاظتی در جهت جلوگیری از تخریب بیش‌تر، صورت گرفته است. بنابراین حفظ و احیاء این آثار که لازمه‌‌ی آن مطالعه، بررسی و شناخت کامل آن‌‌ها است، امری ضروری و درخور توجه است. هدف از انجام این تحقیق بازشناسی و بررسی ویژگی‌‌های کالبدی معماری در بناهای تاریخی شهر حوضدار در راستای مستندسازی آثار و حفظ و احیاء بناهای تاریخی این محدوده است. بدین‌ترتیب نگارندگان با استفاده از روش توصیفی‌‌- تحلیلی و در بخشی از تحقیق با به‌کارگیری روش تاریخی‌‌- ‌‌تفسیری، تحقیق را صورت دادند. بخش ادبیات تحقیق با بررسی اسناد و تصاویر معتبر و بخش میدانی آن با مشاهده‌‌ی مستقیم از بناها و همچنین مصاحبه، انجام شده است. نتایج تحقیق نشان داد که در بخش «سازمان‌‌دهی فضایی پلان» شاخص‌‌ترین الگوهای به‌کار گرفته شده، پیروی از نظم هندسی، انتظام فضایی باز، بسته و نیمه‌‌باز، قرینگی، به‌کارگیری ایوان، وجود سلسله‌‌مراتب دسترسی و ایجاد تداوم بصری هستند. در بخش «فنون ساخت در کالبد بناها» می‌‌توان به به‌کارگیری خشت و گل در ساخت، ترکیب سقف گنبدی با حجم خالص بنا، ارتفاع زیاد در هر طبقه از بناها و کاربرد فراوان فیلپوش، اشاره نمود. در خصوص وجوه تمایز بناهای شهر حوضدار با سایر شهرهای صفوی نیز، این‌گونه می‌‌توان استنباط نمود که «سازمان‌‌دهی فضایی پلان» به سبک معماری صفوی در سایر شهرها بوده اما «فنون ساخت» بیش‌تر از الگوهای ساسانی در این منطقه و الگوهای بومی در روستاهای اطراف، برگرفته شده است. https://www.armanshahrjournal.com/article_184012_bf0dbce5e0d3cea97d0588a52c8eef54.pdf

دکتر مصطفی بهزادفر معماری و شهرسازی آرمان شهر 2008-5079 16 45 2024 03 19 A Comparative Study on the Role of Participatory Teaching to Increase the Creativity of Students in Theoretical and Practical Courses of Bachelor of Architecture مقایسه تطبیقی نقش آموزش مبتنی بر مشارکت‌محوری در راستای افزایش خلاقیت دانشجویان در دروس نظری و عملی کارشناسی معماری 201 214 188238 10.22034/aaud.2024.365265.2725 FA مهدی احدزاده دانشجوی دکتری معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. احمدرضا کشتکار قلاتی استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه خوارزمی تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول). 0000-0001-6916-380X غلامحسین ناصری استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. ودیعه ملاصالحی استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. Journal Article 2022 12 15 The teaching method in the art-related fields of study, especially architecture, is one of the challenging subjects due to the integration of the theoretical and practical fields. Educational institutions should train people competent both in theoretical concepts and in executive and professional activities and who can play a constructive role as architects in society. In this regard, one of the important educational subjects is how to promote creativity during the training courses, which has been always a matter of discussion among experts and researchers. Participatory teaching, aimed at higher interactions between individuals and educational environments, plays an important role in promotion of the constructive interaction between the environment and individual, and besides improving the quality of education, promotes creativity. The present study aimed to investigate the participatory teaching programs in the field of theoretical and practical training courses to improve creativity. To do so, case and control teaching groups have been formed, and the results obtained from the two groups have been compared. The statistical population of the study includes the students of Architecture (Bachelor of Architecture) who are studying in Semnan’s educational institutions. They have been evaluated and compared in the theoretical and practical fields separately, with a participatory teaching approach. The results indicate that in terms of the theoretical courses, the coefficients of Torrance tests of creative thinking variable have been low in both pre-and post-tests as the lowest factor share in theoretical courses belonged to the fluency component with a value of 0.238, and the highest share belonged to elaboration with a value of 0.581. in the post-test, the highest factor share belonged to flexibility with a value of 0.675, while the lowest share belonged to fluency with a value of 0.348. Analyzing the graphical correlation between the pre-and post-test responses, it was revealed that R coefficients were very low, which is indicative of the intervention of the intervening variables in various stages of the study. روش آموزش در رشته‌های مرتبط با هنر و به‌خصوص رشته معماری، به‌دلیل تلفیق و آمیختگی حوزه‌های نظری و عملی یکی از مباحث پرچالش در حیطه آموزش می‌باشد؛ چرا که نهادهای آموزشی بایستی افرادی را تربیت نمایند که هم در مفاهیم نظری صاحب‌نظر و هم در فعالیت‌های اجرایی و حرفه‌ای توانمند باشند و بتوانند نقش سازنده به‌عنوان معمار در جامعه ایفا کنند. در همین راستا یکی از مباحث مهم آموزش چگونگی ارتقاء خلاقیت حین آموزش است که همواره مورد بحث کارشناسان و پژوهشگران بوده است. رویکرد مشارکت‌محوری با هدف تعامل بیش‌تر افراد با محیط‌های آموزشی، نقش مهمی در ارتقاء تعامل سازنده محیط و افراد داشته و از این طریق می‌تواند ضمن بهبود کیفیت آموزش موجب ارتقاء خلاقیت نیز گردد. این پژوهش با هدف بررسی طرح‌های آموزش مشارکت‌محور در حوزه دروس نظری و عملی در راستای ارتقاء خلاقیت صورت گرفته و برای این منظور از روش طرح‌های آموزشی گروه آزمون و گروه شاهد استفاده نموده و نتایج برای هر دو گروه مورد مقایسه تطبیقی قرار گرفته است. جامعه آماری پژوهش، دانشجویان کارشناسی معماری هستند که در مؤسسات آموشی شهر سمنان مشغول به تحصیل می‌باشد و بدین‌منظور با رویکرد آموزش مشارکت‌محور به تفکیک در حوزه‌های نظری و عملی مورد سنجش و مقایسه قرار گرفته‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که متغیرهای خلاقیت تورنس در دروس نظری، چه در مرحله پیش‌آزمون و چه در مرحله پس‌آزمون، دارای ضرایب پایینی هستند؛ به‌طوری‌که کم‌ترین سهم عاملی در دروس نظری مربوط به مؤلفه سیالی با مقدار (238.‏0) و بیش‌ترین سهم مربوط به بسط با مقدار (581.‏0) می‌باشد. در مرحله پس‌آزمون بیش‌ترین سهم عاملی مربوط به انعطاف‌پذیری با مقدار (675.‏0) و کم‌ترین سهم مربوط به سیالی با مقدار (348.‏0) می‌باشد. در تحلیل همبستگی گرافیکی بین پاسخ‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون مشخص شد که ضرایب R بسیار پایین بوده و این نشان از دخالت متغیرهای مداخله‌گر در مراحل مختلف آزمون دارد. https://www.armanshahrjournal.com/article_188238_edf0cdbccfad1a5943d1d94acfa3a6e5.pdf