دکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Identification of the Spatial-Physical Components of Spaciousness Quality in the Interior Space of Apartment Housing Based on Experts’ Perspectivesشناخت مولفههای کالبدی فضایی کیفیت فضامندی در فضای داخلی مسکن آپارتمانی بر اساس دیدگاه متخصصان11523289310.22034/aaud.2025.501860.2947FAفرهادچگنیدانشجوی دکترای معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران.0000-0002-8883-3271محسنافشاریدانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول).بهرامصالح صدقپوردانشیارگروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.Journal Article20250124Urbanization, rising land prices, and construction costs have led to a reduction in interior spatial dimensions in residential environments. The importance of considering the interior space of housing to meet residents’ needs is unquestionable; meanwhile, most of today's living spaces in cities are apartments, small, with limited spatial dimensions. The significant reduction in the quantitative dimensions of apartments makes spacious, open residential interior spaces desirable. One of the spatial qualities that makes the interior space larger and creates satisfaction among apartment dwellers is the use of spaciousness quality and its components. The focus of the present study is to understand the influential components of spaciousness quality in order to improve the interior space of apartment dwellings from the perspective of experts. Accordingly, this research follows an exploratory approach and employs a mixed-method (quantitative and qualitative) strategy. The statistical population consists of 20 faculty members in architecture and experts in environmental psychology, and sampling is conducted using a combined theoretical and snowball sampling approach, with theoretical sampling used primarily for the initial participants and snowball sampling for subsequent participants. This research was carried out in three stages: in the first stage, based on library studies, the spatial-physical components associated with spaciousness quality were identified. In the second stage, using the Delphi method, a two-round expert questionnaire was completed. In the third stage, the data from the second-round questionnaire were evaluated using exploratory factor analysis (Q), along with KMO and Bartlett’s tests, in SPSS-26. The findings indicate that using spatial-physical components, such as spatial lighting, views toward open space, spatial openness, flexibility, organization of openings, spatial continuity, and floor–ceiling proportions, improves the quality of interior space for residents.رشد شهرنشینی، افزایش قیمت زمین و هزینههای ساخت موجب محدود شدن ابعاد فضای داخلی در محیط مسکونی شده است. اهمیت توجه به فضای داخلی مسکن، به منظور پاسخگویی به نیازهای ساکنین، بر کسی پوشیده نیست؛ این در حالی است که امروزه غالب فضاهای زندگی ما در سطح شهرها به صورت آپارتمانی است؛ آپارتمانهایی کوچک با ابعاد فضایی محدود. کاهش چشمگیر ابعاد کمی آپارتمانها، فضاهای داخلی مسکونی برخوردار از بزرگی و فراخی را مطلوب مینماید. یکی از کیفیتهای فضایی که سبب بزرگی فضای داخلی شده و موجب ایجاد رضایتمندی در ساکنین مسکن آپارتمانی میشود، بهرهگیری از کیفیت فضامندی و مولفههای آن است. تمرکز پژوهش حاضر، فهم مولفههای تاثیرگذار کیفیت فضامندی به منظور بهبود فضای داخلی مسکن آپارتمانی از دیدگاه متخصصین میباشد. در همین راستا پژوهش حاضر رویکردی اکتشافی داشته و از روش ترکیبی (کمی و کیفی) بهره میبرد. جامعه آماری پژوهش 20 نفر از اعضای هیات علمی معماری و متخصصین روانشناسی محیط بوده و نمونهگیری به صورت تلفیقی از نمونهگیریهای نظری به ویژه برای نفرات اول و نمونهگیری گلوله برفی برای نفرات بعدی انجام میشود. این پژوهش در سه مرحله صورت پذیرفته است: در مرحله اول بر اساس مطالعات کتابخانهای به شناخت مولفههای کالبدی فضایی مرتبط با کیفیت فضامندی پرداخته شد. در مرحله دوم بر اساس روش دلفی و در دو دور پرسشنامه ویژه متخصصین تکمیل گردید. مرحله سوم دادههای حاصل از پرسشنامه دور دوم متخصصین بر اساس روش تحلیل عامل اکتشافی (Q) و آزمون KMO و کرویت بارتلت در نرمافزار Spss-26 مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج پژوهش بیانگر آن است که بهرهگیری از مولفههای کالبدی فضایی روشنایی فضا، چشمانداز به فضای باز، گشایش فضایی، انعطافپذیری، سازماندهی بازشوها، پیوستگی فضایی و تناسبات کف و سقف سبب بهبود کیفیت فضای داخلی برای ساکنین شود.https://www.armanshahrjournal.com/article_232893_56ace696772d8510c5a72f8a24b3b997.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Qualitative Components of Residential Building Façade Design Based on Behavioral Analysis of Children’s Mental Images in Historical Fabricsمؤلفههای کیفی طراحی نمای ساختمانهای مسکونی مبتنی بر رفتارشناسی انگارههای ذهنی کودک در بافتهای تاریخی173923255510.22034/aaud.2025.434172.2854FAسحرمدح خانکارشناسی ارشد معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.احمددانائینیادانشیار گروه مرمت، دانشکده حفاظت و مرمت، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول).0000-0001-9344-1398Journal Article20240105In contemporary urban architecture, particularly within historical fabrics, the biological needs of children—as one of the most sensitive social groups—are often overlooked. This study addresses the existing research gap concerning the qualitative aspects of residential façades from the perspective of children’s mental images. The main objective is to extract the visual components influencing façade design from the perspective of this age group and to explain their relationship with residential sustainability in historical contexts, thereby enhancing the vitality of these areas. By adopting a mixed qualitative–quantitative methodological approach, the research seeks to answer the question: What qualitative indicators define the design of a child-centered residential complex, with emphasis on their mental images of the façade? In the qualitative phase, drawings by 82 children aged 7 to 12 depicting their ideal façade (in the Dar al-Ziyafeh neighborhood of Isfahan) were analyzed using theoretical foundations and the opinions of behavioral specialists. In the quantitative phase, a questionnaire based on the patterns extracted from the drawings was evaluated by 97 expert architects. Statistical analyses conducted with SPSS and PLS identified two main groups of components: tangible and intangible. The results reveal that children’s shared mental images can be utilized as guiding criteria in façade design. This approach not only contributes to creating child-friendly spaces but also directly supports the enhancement and continuity of habitation within valuable historical fabrics.در معماری شهری معاصر، بهویژه در بافتهای تاریخی، نیازهای زیستی کودکان بهعنوان یکی از حساسترین گروههای اجتماعی، غالباً مغفول میماند. این پژوهش شکاف تحقیقاتی موجود در زمینه «وجوه کیفی نمای مسکونی از منظر انگارههای ذهنی کودکان» را هدف قرار داده است. هدف اصلی، استخراج مؤلفههای بصری تأثیرگذار در طراحی نما از دیدگاه این گروه سنی و تبیین ارتباط آن با پایداری سکونت در بافتهای تاریخی، بهمنظور افزایش پویایی این عرصههاست. پژوهش با اتخاذ یک رویکرد روششناختی آمیخته کیفی و کمی، در پی پاسخ به این پرسش است که شاخصهای کیفی در طراحی یک مجموعه مسکونی کودکمحور، با تأکید بر انگارههای ذهنی آنها از نما چیست. در فاز کیفی، نقاشیهای ۸۲ کودک ۷ تا ۱۲ ساله از نمای ایدهآل خود (در محله دارالضیافه اصفهان) با بهرهگیری از مبانی نظری و نظر متخصصان رفتارشناسی تحلیل شد. در فاز کمی، پرسشنامهای مبتنی بر الگوهای مستخرج از نقاشیها، توسط ۹۷ معمار متخصص ارزیابی شد. تحلیلهای آماری که توسط نرمافزارهای تخصصی SPSS و PLS انجام شد منجر به شناسایی دو گروه اصلی از مؤلفههای «ملموس» و «ناملموس» گردید. نتیجه نشان میدهد که در فرآیند طراحی نما، انگارههای ذهنی مشترک میان کودکان، قابلیت بهکارگیری بهعنوان معیارهای راهنما را دارد. این رویکرد نهتنها به خلق فضاهای دوستدار کودک میانجامد، بلکه بهطور مستقیم به تقویت و استمرار سکونت در بافتهای ارزشمند تاریخی کمک میکند.https://www.armanshahrjournal.com/article_232555_88e69dbd0be250bca8e5ac07d127b269.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Conservation of Armenian Historical Heritage in East Azerbaijan using the Italian Conservation Guidelines; Case Study: St. Sarkis Church in Tabrizحفاظت از میراث تاریخی ارامنه آذربایجان شرقی با استفاده از دستورالعمل حفاظتی ایتالیا، مورد مطالعاتی: کلیسای سرکیس مقدس تبریز415623317910.22034/aaud.2025.493250.2946FAسمیراقره ایاقیکارشناسی ارشد استحکام بخشی بناهای تاریخی، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه هنر اسلامی تبریز، ایران (نویسنده مسئول).0009-0008-9991-4692فرهادآخوندیدانشیار گروه فناوری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، ایران.صفیهنامیمربی گروه فناوری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، ایران.Journal Article20250121The architecture of Armenian churches holds a significant place in the history of Iranian architecture, particularly in northwest Iran, due to their age and cultural importance. One notable example is the St. Sarkis Church in Tabriz, which dates back to 1821 AD and represents the existence of various cultures and religions in the region. Unfortunately, this church has been neglected, and there has been limited research on it. The present study aims to investigate the architecture and typology of the St. Sarkis Church to assess its seismic behavior. It is mixed-method (qualitative-quantitative) research, in which the data are collected through library and field studies. In the qualitative section, the church is assessed according to the Italian conservation guidelines at the project site. In the quantitative section, its seismic behavior is examined using 3Muri software. The results demonstrate a seismic safety index of less than 1 for the building in both quantitative and qualitative assessments, indicating that the structure doesn’t provide sufficient safety when facing significant seismic events. Sensitivity analysis further confirms these results. A comparison of the qualitative and quantitative assessment approaches reveals that the qualitative method is more conservative, while the quantitative method shows a higher accuracy. The findings advocate for a hybrid(qualitative-quantitative) assessment approach as an effective tool for reaching a more comprehensive understanding of the seismic performance of historical buildings and identifying their seismic vulnerabilities. It is crucial for designing appropriate conservation strategies. Given the location of St. Sarkis Church in Tabriz, a seismic-prone area, and its cultural significance, the results underscore the importance of conserving and strengthening this building as a vital part of the region’s historical identity.معماری کلیساهای ارامنه بخش مهمی از تاریخ معماری ایران را تشکیل میدهد و از این میان کلیساهای شمال غرب ایران به دلیل قدمت و اثرات فرهنگی، از ارزش بالایی برخوردارند. کلیسای سرکیس مقدس تبریز با قدمت 1821 میلادی، نمادی از حضور فرهنگها و ادیان مختلف در این منطقه قلمداد میشود اما با این حال، مورد توجه قرار نگرفته و تحقیقات محدودی در زمینه آن انجام شده است. هدف این پژوهش، شناخت و گونهشناسی کلیسای سرکیس و بررسی رفتار آن در هنگام زلزله میباشد. بدین منظور، در این پژوهش از روشهای ارزیابی کیفی و کمی بهصورت تلفیقی استفاده شده و دادههای پژوهش بهوسیله مطالعات کتابخانهای و جمعآوری دادههای میدانی و ارزیابی کیفی بر اساس دستورالعملهای حفاظتی ایتالیا در محل پروژه انجام شد. ارزیابی کمی با استفاده از نرمافزار 3Muri انجام و رفتار بنا در زمان زلزله بررسی گردیده است. طبق نتایج، شاخص ایمنی لرزهای بنا در هر دو روش ارزیابی کمتر از 1 میباشد که بیانگر ایمنی ناکافی سازه در برابر حوادث لرزهای است. تحلیل حساسیت نیز این نتایج را تأیید میکند. مقایسه نتایج دو رویکرد ارزیابی نشان میدهد که روش کیفی محافظهکارانهتر و روش کمی دقیقتر است. طبق یافتهها، ترکیب ارزیابی کیفی و کمی ابزاری کارآمد برای درک جامعتر از عملکرد لرزهای بناهای تاریخی بوده و علاوه بر شناسایی میزان آسیبپذیری، در طراحی راهبردهای حفاظتی نیز نقشی اساسی ایفا میکند. با توجه به موقعیت لرزهخیز شهر تبریز و اهمیت فرهنگی کلیسای سرکیس، نتایج بر حفاظت و مقاومسازی این بنا به عنوان بخشی زنده از هویت تاریخی منطقه تأکید میکند.https://www.armanshahrjournal.com/article_233179_c4e58cd79edf81eb6ca49c613f09db26.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Examining the Impacts of Tall Buildings on the Urban Landscape from the Perspective of Expertsبررسی تاثیرات منظر شهری ساختمانهای بلند از منظر متخصصان577723255610.22034/aaud.2025.497296.2939FAپوریاسعادتی وقاراستادیار گروه معماری، دانشکده عمران و معماری، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران (نویسنده مسئول).0000-0002-2606-8244مهردادکریمی مشاوراستاد گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.اسماعیلضرغامیاستاد گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیرشهید رجایی، تهران، ایران.عبدالحمیدقنبراندانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیرشهید رجایی، تهران، ایران.Journal Article20250313Tall buildings with diverse forms are an inseparable component of contemporary urban life and influence citizens' moods, psychology, and visual perception of urban landscapes in various ways. In recent decades, this issue has received less attention. In contemporary cities, we are witnessing the excessive issuance of permits for high-rise construction along low-capacity, constrained urban streets. The present study focuses on the psychological impacts of tall buildings on citizens who encounter them daily in urban settings and are involuntarily affected by them. In the study's evaluation, the Perceived Restorativeness Scale (PRS) was first localized, and this localized version was used in subsequent stages of the research. Next, using the expert-oriented Analytic Hierarchy Process (AHP) decision-making method and the goal of psychological restoration, the importance levels of architectural and vegetative variables that form the landscape of tall buildings were ranked. The present study found that the stepped-like form of tall buildings resulted in the highest level of psychological restoration, while the pyramidal form produced the lowest. Analysis of the effect of vegetation cover on psychological restoration indicated that horizontal vegetation cover was the most effective, whereas vertical vegetation cover was the least effective. In addition, vegetation distribution in the middle and upper parts of the building (compared to the lower part) had a more significant impact on psychological restoration; however, in the vertical distribution of vegetation, placement at the center resulted in greater restoration.ساختمانهای مرتفع با احجام گوناگون، عضو جداییناپذیر زندگی شهری امروزی (معاصر) هستند و از جنبههای مختلف روحیات، روان و دید منظر شهروندان را تحت تاثیر قرار میدهند. در مطالعات گذشته دهههای اخیر کمتر این مقوله مورد توجه بوده و در شهرهای معاصر شاهد صدور مجوزهای بیرویه در ساخت و سازهای بلندمرتبه در خیابانهای کم گنجایش و محدود شهری هستیم. در مطالعه حاضر تمرکز بر تاثیرات روانی ساختمان مرتفع بر شهروندانی است که بهطور روزمره و در مناظر شهری با این دسته از ساختمانها مواجه میشوند و ناخواسته تحت تاثیرات روانی آنها قرار میگیرند. در بخش فرآیند ارزیابی مطالعه، ابتدا مقیاس احیاکنندگی ادراکی (PRS) بومی شده و سپس این نسخه بومی در ادامه فرآیند تحقیق مورد استفاده قرار گرفت. در ادامه بر اساس روش تصمیمگیری سلسلهمراتبی (AHP) متخصصمحور، بر اساس هدف احیای روانی و زیرمعیارهای آن، میزان اهمیت متغیرهای معماری و گیاهی تشکیلدهنده منظر ساختمانهای مرتفع ردهبندی شد. یافتههای تحقیق حاضر نشان داد که که فرم پلهای ساختمان مرتفع بیشترین و فرم هرمی کمترین احیای روانی را رقم زده است. تحلیل تاثیر پوشش گیاهی بر احیای روانی نیز نشان داد که پوشش گیاهی افقی موثرترین و پوشش گیاهی عمودی کماثرترین گزینه بوده است. همچنین پخشایش پوشش گیاهی در مرکز و بالای ساختمان (در مقایسه با پایین ساختمان) تاثیر چشمگیرتری بر احیای روانی داشته است اما در پخشایش عمودی پوشش گیاهی، استقرار در مرکز احیای بیشتری را رقم زده بود.https://www.armanshahrjournal.com/article_232556_b8f3466425b1f81720cde44565c523d4.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Investigating the Impact of Identity on Sense of Belonging in Urban Spaces; Case Studies: Kerman Bazaar and Iran Mall Shopping Centerبررسی تاثیر هویت بر حس تعلق در فضاهای شهری، مورد مطالعاتی: بازار کرمان و مرکز خرید ایران مال799422753010.22034/aaud.2025.464489.2897FAمحمدبهزادپوراستادیار گروه معماری، واحد هشتگرد، دانشگاه آزاد اسلامی، هشتگرد، ایران.سعیدعظمتیاستادیار گروه معماری، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول).0000-0002-6410-6491کیمیاجمشیدزادهکارشناسی ارشد معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0009-0004-8298-023Xآمنهاکبری خشکدشتیکارشناسی ارشد معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.Journal Article20240624With the expansion of societies and changes in settlement patterns, attention to the quality of collective spaces such as bazaars and commercial centers has become increasingly important. Enhancing the quality of such spaces, in addition to improving their social function, can strengthen both civic and urban identity. The deficiency of meaning and social values within space—known as the “crisis of place”—is one of the factors contributing to the inefficiency of living environments in addressing the identity-related issues of communities. This study aims to examine the level of citizens’ sense of belonging to place and the manner in which the identity formation process occurs in urban spaces. The research employs a mixed-methods (quantitative–qualitative) approach, and its statistical population comprises 32 experts in architecture, urban planning, sociology, and psychology. The sample was purposefully selected from faculty members of reputable universities in the country, active researchers in the field of urban identity, and senior specialists from organizations involved in urban design. A structured questionnaire and graphical analyses based on perceptual space were used to collect data. Quantitative data were analyzed using SPSS (version 26) and the Friedman test, and spatial analyses were conducted using DepthMap. The findings indicated that the emotional component (mean = 4.75) and the cognitive component (mean = 4.36) exert the greatest influence on enhancing the sense of place attachment. In the case studies—such as Kerman Bazaar and Iran Mall Shopping Center—elements such as centrality, sociability potential, linear pathways, pause spaces, the ratio of solid to void areas, and the presence of distinctive landmarks were identified as influential factors in attracting citizens to urban spaces. Additionally, results from the DepthMap analysis showed that the centrality index in contemporary shopping centers has the highest level of integration and plays a decisive role in attracting users.با گسترش جوامع و تغییر الگوهای سکونت، توجه به کیفیت فضاهای جمعی نظیر بازارها و مراکز تجاری اهمیت یافته است. ارتقاء کیفیت این فضاها علاوه بر بهبود کارکرد اجتماعی، میتواند هویت شهروندی و شهری را تقویت کند. کاستی معنا و ارزشهای اجتماعی در فضا، یا «بحران مکان»، یکی از عوامل ناکارآمدی محیطهای زیستی در پاسخ به مسائل هویتی جوامع است. هدف این پژوهش بررسی میزان حس تعلق شهروندان به مکان و چگونگی شکلگیری فرآیند هویتیابی در فضاهای شهری است. روش تحقیق بهکاررفته ترکیبی (کمی- کیفی) بوده و جامعه آماری آن شامل ۳۲ نفر از متخصصان حوزههای معماری، شهرسازی، جامعهشناسی و روانشناسی است. افراد نمونه بهصورت هدفمند از میان اعضای هیأت علمی دانشگاههای معتبر کشور، پژوهشگران فعال در عرصه هویت شهری، و کارشناسان ارشد سازمانهای مرتبط با طراحی شهری انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه ساختاریافته و تحلیلهای گرافیکی مبتنی بر فضای ادراکی استفاده گردید. دادههای کمی به کمک نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون فریدمن تحلیل شدند و تحلیلهای فضایی با استفاده از نرمافزار DepthMap انجام گرفت. یافتهها نشان داد دو مؤلفه عاطفی (میانگین 4.75) و شناختی (میانگین 4.36) بیشترین تأثیر را در ارتقاء حس تعلق به مکان دارند. در نمونههای موردی همچون بازار کرمان و مرکز خرید ایرانمال، عناصری چون مرکزیت، قابلیت اجتماعپذیری، مسیرهای خطی، فضاهای توقف، نسبت میان فضاهای پر و خالی، و حضور المانهای شاخص بهعنوان عوامل مؤثر در جذب شهروندان به فضاهای شهری شناسایی شدند. همچنین، نتایج تحلیل نرمافزار لابی نشان داد که شاخص مرکزیت در مراکز خرید معاصر دارای بیشترین میزان همپیوندی بوده و نقش تعیینکنندهای در جذب کاربران ایفا میکند.https://www.armanshahrjournal.com/article_227530_bc026e3f5b98267d83bc5e724f018305.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Environmental Factors Associated with Dementia: A Systematic Reviewعوامل محیطی مرتبط با بیماری دمانس؛ یک مرور نظاممند9511223470410.22034/aaud.2025.515101.2969FAحانیهسیوانی امیرخیزپژوهشگر دکتری شهرسازی اسلامی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران.پانتهآحکیمیاناستادیار طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول).Journal Article20250405Following the increase in the elderly population, dementia has become a significant challenge in the field of global health. Dementia, as a syndrome, involves progressive impairments in brain function that specifically affect memory, daily activities, and other cognitive abilities such as thinking, reasoning, and judgment. Evidence shows that built and natural environmental factors can improve the lives of people with dementia. This study aims to identify the dimensions and factors that shape the environment for people with dementia and to provide a theoretical framework for a supportive environment that reduces cognitive and behavioral disorders and improves their daily functioning across different urban environments. This study is a systematic review using the PRISMA checklist, conducted by searching the Web of Science, Scopus, and Google Scholar databases for relevant keywords between 2000 and October 2024. Of the 930 identified articles, 27 met the inclusion criteria and were examined using qualitative content analysis. Based on the findings, environmental factors are categorized into four main dimensions: nature, body and activity, meaning and perception, and community. The key factors identified included safety (13 repetitions) and walkability (10 repetitions) in the body dimension, readability (11 repetitions) and familiarity of the environment (9 repetitions) in the meaning dimension, access to parks and green spaces (11 repetitions) in the nature dimension, and social interactions (9 repetitions) in the community dimension. The conclusion is that designing familiar, understandable spaces with clear signs, safe, walkable streets, access to green spaces, and opportunities for social interaction are vital for maintaining the independence and health of people with dementia. This theoretical framework can serve as a basis for dementia-friendly urban design and planning.به دنبال افزایش جمعیت سالمندان، بیماری دمانس (یا زوال عقل) به چالش عمدهای در حوزه سلامت جهانی تبدیل شده است. دمانس به عنوان یک سندرم، شامل اختلالات تدریجی در عملکرد مغز میباشد که بهطور خاص بر حافظه، توانایی انجام فعالیتهای روزمره و سایر قابلیتهای شناختی مانند تفکر، استدلال و قضاوت تاثیر میگذارد. شواهد نشان داده است که عوامل محیط مصنوع و طبیعی میتواند در تسهیل زندگی مبتلایان به دمانس کمککننده باشد. شناسایی ابعاد و عوامل تاثیرگذار محیطی بر افراد مبتلا به دمانس و ارائه چارچوب نظری محیط حامی این افراد جهت کاهش اختلالهای شناختی، رفتاری و بهبود عملکردهای روزمره آنها در محیطهای مختلف شهری میباشد. این پژوهش یک مطالعهی مروری نظاممند با استفاده از چکلیست پریزما است که از طریق جستجو در پایگاههای علمی Web of Science, Scopus و Google Scholarبا کلیدواژههای مرتبط در بازه زمانی 2000 تا اکتبر 2024 انجام شد. از میان 930 مقاله شناساییشده، 27 مقاله معیارهای ورود به مطالعه را دارا بودند و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس یافتهها عوامل محیطی در چهار بعد اصلی طبقهبندی میشوند: طبیعت، کالبد و فعالیت، معنا و ادراک، و اجتماع. کلیدیترین عوامل شناساییشده شامل ایمنی (13 تکرار) و قابلیت پیادهروی (10 تکرار) در بعد کالبد، خوانایی (11 تکرار) و آشنا بودن محیط (9 تکرار) در بعد معنا، دسترسی به پارک و فضای سبز (11 تکرار) در بعد طبیعت، و تعاملات اجتماعی (9 تکرار) در بعد اجتماع بودند. نتیجه اینکه، طراحی فضاهای آشنا و قابل درک با نشانههای واضح، خیابانهای امن و قابل پیادهروی، دسترسی به فضاهای سبز و فرصتهای تعامل اجتماعی برای حفظ استقلال و سلامت افراد مبتلا به دمانس حیاتی است. این چارچوب نظری میتواند مبنایی برای طراحی و برنامهریزی شهری دوستدار دمانس باشد.https://www.armanshahrjournal.com/article_234704_547089029f5b623b032ce577e50eed81.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Assessment of Physical Resilience and Identification of Vulnerable Neighborhoods Against Earthquake Hazards; Case Study: District 2 of Tehran Cityارزیابی تابآوری کالبدی و شناسایی محلات آسیبپذیر در مقابل مخاطرات زمینلرزه؛ مورد مطالعاتی: منطقه 2 شهر تهران11313323547710.22034/aaud.2025.455872.2880FAعلیرضاعندلیبدانشیار و عضو هیات علمی گروه شهرسازی دانشکده عمران، هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.امیررضابهزادیدانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران (نویسنده مسئول).Journal Article20240508Studies show that destructive earthquakes along the fault line north of Tehran pose a serious threat to humans and the anthropogenic environment. Urban resilience is a relatively new topic with various aspects, including the ability to predict the occurrence of accidents, limit their effects, and return to the pre-crisis state. The present study was conducted to assess the physical resilience of Tehran Region 2 and identify vulnerable neighborhoods to earthquake hazards. The research method is descriptive-analytical, with a mixed-methods approach, and data were collected through library and document studies. Next, using the Delphi technique and expert opinion, the criteria effective on the level of physical resilience were determined and categorized under the five principles of a physically resilient city (Clark and Nemecek, 2010) against earthquake hazards. Then, using the analytic hierarchy process, the criteria for reducing physical vulnerability were prioritized, and the factors affecting it were identified. Finally, a database was created in ArcGIS, and a comprehensive map of the areas at risk in the mentioned region was generated. Based on the results, it was determined that the neighborhoods of Farahzad, Parvaz, and Faraz were not well located from a physical resilience perspective and would be more vulnerable to earthquakes.مطالعات نشان میدهد زلزلههای ویرانگر در راستای گسل شمال شهر تهران، تهدیدی جدی برای انسان و محیط انسانساخت است. تابآوری شهری مبحثی نسبتاً جدید و دارای جنبههای گوناگون است که به توانایی پیشبینی بروز حوادث، اثرات محدود و برگشت به وضعیت پیش از بحران اطلاق میشود. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تابآوری کالبدی منطقه2 شهر تهران و شناسایی محلات آسیبپذیر در مقابل مخاطرات زمینلرزه تدوین شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و با رویکرد آمیخته بوده و دادهها به روش مطالعات کتابخانهای و اسنادی گردآوری شده است. در ادامه با استفاده از تکنیک دلفی و نظر خبرگان، اقدام به تعیین معیارهای موثر بر میزان تابآوری کالبدی و دستهبندی آن ذیل اصول پنجگانه شهر تابآور از منظر کالبدی (کلارک و نمک2010<sup>1</sup>) در برابر مخاطرات زمینلرزه شد. سپس با بهرهگیری از شیوه تحلیل سلسلهمراتبی به اولویتبندی معیارها در کاهش آسیبپذیری کالبدی پرداخته شد و عوامل تاثیرگذار در آن مورد شناسایی قرار گرفت. در نهایت، پایگاه داده در نرمافزار ArcGIS ایجاد و نقشه جامع شناخت نقاط در معرض خطر منطقه مذکور استخراج گردید و بر اساس نتایج مشخص شد محلات فرحزاد، پرواز و فراز، از منظر تابآوری کالبدی جایگاه مطلوبی نداشته و در برابر زمینلرزه آسیبپذیرتر خواهند بود.https://www.armanshahrjournal.com/article_235477_4518cbbee2552ca46779c7552a68ac3c.pdfدکتر مصطفی بهزادفرمعماری و شهرسازی آرمان شهر2008-5079185220251122Pathology of the Urban Planning Education System in Iran in Relation to the Professionآسیبشناسی نظام آموزش برنامهریزی شهری در ایران در تناسب با حرفه13515522761310.22034/aaud.2024.436820.2861FAمجتبیشریفنژاددکتری شهرسازی، دانشکده هنر، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیتمدرس، تهران، ایران.0000-0001-7028-5572محمدرضاپورجعفراستاد گروه شهرسازی، دانشکده هنر، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیتمدرس، تهران، ایران (نویسنده مسئول).سید مهدیخاتمیدانشیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیتمدرس، تهران، ایران.0000-0003-3241-5000Journal Article20240129Following the specialization of urban planning disciplines in 2008 and the move toward a specialized urban planning system, the curriculum for the Master's program in Urban Planning was finally approved and notified in 2013. The lack of review and updating of this program over the past ten years, on the one hand, and the gap between the content of the educational system and the professional system, on the other hand, have resulted in the inefficiency of educational outputs in relation to the profession and have caused dissatisfaction among professors, students, professional consultants, and employing institutions. Of course, multiple intervening variables, such as the political, managerial, and economic systems, among others, affect the formation of the gap between theory and practice in urban planning. However, this article exclusively examines the relationship between the education system and the profession. From this perspective, this research aims to analyze the pathology of the urban planning education system in Iran in relation to the profession. To this end, in the first step, a qualitative meta-analysis was used to review and synthesize valid domestic and international research sources. In the second step, the structures of the educational programs at seven leading universities in urban planning were examined, and key points were extracted. Finally, by integrating research findings and academic experiences, a pathology of the urban planning education system in Iran was presented. The research results indicate the impact of three interrelated layers with three performance scales—macro, meso, and micro—on the emergence of the issue. The first layer concerns the macro approach to the higher education system and universities within the theoretical framework of education. The second layer pertains to the field’s educational methodology, as reflected in course syllabi. The third layer refers to the classroom environment, including course content, procedures and processes, relationships, facilities, and support mechanisms.پس از تفکیک رشته گرایشهای شهرسازی در سال 1387 و حرکت بهسوی نظام تخصصی شهرسازی، در سال 1392 در نهایت برنامه و سر فصل درسی رشته کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری مصوب و ابلاغ گردید. عدم بازنگری و بهروزرسانی این برنامه در طول 10 سال گذشته از یک طرف و شکاف بین محتوای نظام آموزشی و نظام حرفه و عدم تناسب بین این دو نظام از طرف دیگر، موجب ناکارآمدی خروجی نظام آموزشی در ارتباط با حرفه شده و نارضایتی اساتید، دانشجویان، مشاورین حرفهای و نهادهای کارفرمایی را به همراه داشته است. البته متغیرهای مداخلهگر متعددی همچون نظام سیاسی، مدیریتی، اقتصادی و غیره در شکلگیری شکاف نظر و عمل شهرسازی موثر هستند، لیکن در این مقاله صرفاً رابطه نظام آموزش با حرفه بررسی شده است. از این نظر هدف این پژوهش، آسیبشناسی نظام آموزش برنامهریزی شهری در ایران در تناسب با حرفه است. بدین منظور در گام نخست بواسطه روش فراتحلیل کیفی، منابع معتبر مرتبط پژوهشی داخلی و خارجی بررسی و استنتاج گردید؛ سپس در گام دوم، ساختار برنامه آموزشی هفت دانشگاه برتر در زمینه آموزش برنامهریزی شهری بررسی و نکات مهم استخراج شد. در نهایت با تلفیق یافتههای پژوهشی و تجارب دانشگاهی، آسیبشناسی نظام آموزش برنامهریزی شهری در ایران ارائه گردید. نتایج پژوهش حاکی از تاثیر سه لایهی بههم پیوسته با سه مقیاس عملکردی کلان، میانه و خرد در بروز مسئله است. لایه نخست به رویکرد کلان نظام آموزش عالی و دانشگاهها در چارچوبسازی نظریه آموزش بر میگردد. در لایه دوم روششناسی نظام آموزش رشته در قالب سرفصل دروس تدوین میگردد و لایه سوم به فضای درس، شامل محتوای درس، رویهها و فرآیندها، روابط، امکانات و سازوکارهای پشتیبانی اشاره دارد.https://www.armanshahrjournal.com/article_227613_8e87f63179a268d05993d18d88f7bea2.pdf