نشانه شناسی فضای نمایش تعزیه

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد قزوین، قزوین، ایران.

2 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد قزوین، قزوین، ایران.

چکیده

امروزه بحث در مورد نشانه شناسی به یکی از دغدغه های مهم حرفه مندان و نظری هپردازان پیرامون مباحث شهری، معماری و هنری تبدیل شده است. با توجه به این که در عصر حاضر، بعد اجتماعی این علم مورد توجه نظریه پردازان قرار گرفته است. لذا این پژوهش درصدد تحلیل نشانه شناسانه فضای شبیه خوانی های ایرانی به عنوان هنری که هم به لحاظ اجتماعی و هم به لحاظ فرهنگی از دیرباز مورد توجه بوده و امروزه رو به کمرنگ شدن می رود پرداخته و از این طریق سعی در بازشناسی و پی بردن به مفاهیم نشانه شناسانه موجود در کالبد اینگونه نمایش ها را دارد. هدف از بررسی نشانه شناسانه این نمایش ها و فضای مربوط به آن می تواند کمک شایانی به معماری فضای تئاتر در دوره معاصر و ایجاد مکانی که درخور نمایش های ایرانی باشد را در برگیرد. نمونه ای که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است، از جمله نمایش هایی است که پس از اسلام شکل مستقلی به خود گرفته و دارای فضایی برای اجرایش می باشد. این نمونه شامل تعزیه، به عنوان نمایش آئینی است. پژوهش حاضر به صورت توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر شواهد نظری اجرایی نمایش های ایرانی و روش گردآوری اطلاعات به صورت اسنادی و کتابخانه ای می باشد که در نهایت پس از بررسی تعزیه به عنوان نمایش ایرانی آیتم های مربوط به جنبه نشانه شناختی آن را استخراج کرده و سپس با تعاریف و الگوهای مطرح شده در بحث نشانه شناسی مطابقت می دهد و به تعریف جدیدی از این تطابق دست پیدا می کند. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که فضای اجرایی شبیه خوانی های ایرانی تحت تأثیر نشانه های موجود در عناصر و کالبد فضای نمایشی خود می باشند و بیشتر از اینکه این نمای شها بر پایه تأویل باشند، دارای جنبه فرا نشان های هستند.

کلیدواژه‌ها


Ahmadi, B. (2004). From Pictorial Signs to the Text: Toward the Semiotics of Visual Communication. Tehran:
Nashr- E- Markaz.
Ansari, M. B. (2009). Introduction to Semiotics and Semiotics of Theater, Journal of Sahne, 64-65.
Azizi, M. (2009). Ru- Hozi Theater and Evolve it. Journal of Theatre, 42-43, 190-200 .
Bahar, M. (1998). From Myth to History. Tehran: Cheshmeh.
Banimasoud, A. (2006). Semiology’s Role in the Formation of Kitsch Postmodern Architecture, Architecture &
Culture Quarterly, (23), 155-156.
Beiza’I, B. (2004). Iranian Theater. Tehran: Roshangaran & Woman Studies.
Bozorgnia, Z. (2006). Iranian Tekiy-E & Hosseini-E, Tehran: Sufian.
Chelkowski, P. (1987). Taziyeh; Ritual and Drama in Iran,Tehran: Elmi-Farhangi.
Chandler, D. (2007). Semiotics: The Basics (M. Parsa, Trans.). Tehran: Sureh–Mehr.
Cobley, P., Jansz, L. (2001). Introducing Semiotics (M. Nabavi, Trans.). Tehran: Shirazeh Publications and Research.
Davarpanah, A. (2012). Introduction to the Management and Use of Symbols and Signs in Urban Space, Tehran:
Daryaft.
Eco, U. (1979). A Theory of Semiotics. Milan: Bloomington.
Esslin, M. (2008). The Field of Drama (M. Shahba, Trans.). Tehran: Hermes.
Eugene, F.; Pacsal, C. (1945). Voyage en Perse. (H. Nursadeghi, Trans.) Tehran: Naghsh-E-Jahan.
Gharibpour, B. (2005). Theatre in Iran.Tehran: Cultural Research Bureau.
Guiraud, P. (2001). Semiologie, 2ed. mise’a Jour (M. Nabavi, Trans.).Tehran: Agah.
Konderatof, A. (1983). Languages and Linguistics (A. Solh ju, Trans.). Tehran: Iran Yad.
Kowzan, T. (1975). Litterature et Spectacle: Paris.
Nassirian, A. (1963). A Look at the Persian Theater. Journal of Kaveh (Munich), (1), 52-57.
Safavi, K. (2004). An Introduction to Semantics. Tehran: Sureh–Mehr.
Shafeii, B. (2009). The Grand Hotel, Nasr Theater. Architect (Iranian Bimonthly on Architecture and Urban Design),
(53), 28-34.
Yousefian Kenari, M. J. (2007). The Meta Semitic of Taziyeh, The Art, an Specialized Informative and Critical
Monthly Book Review, (111-112), 44-51.
Yousefian, SH. (2004). Taziyeh: The Greatness Show in Iran, Journal of Khial, (12), 66-83.